Negación

Non. 
Non outra vez.
Non vou pensar de novo 
nun lance patetico.
Négome a caer neste vicio circular.
De ser o autor do naufraxio,
protagonista do desastre,
demo dos meus infernos.

Non volverei buscar 
que a desgracia chegue. 
Non farei dos meus actos 
un prólogo dunha nova derrota.

Xa chegou o día 
de deixar ser penitente
desta cadea perpetua de 
sombra. 

E se o despido, falta improcedente
chega, que sexa porque 
a providencia así o ten marcado
pero non quero ser eu 
o artífice da miseria.

Marco de fotos roto.

Pretendín ver no lume da cálida lareira
aos ancestros,
pero só atopei pantasmas
reflexo de medo e inquedanza.
Agorafobia intrapersoal. 
O terreo do confort
estaba edificado na ausencia 
dunha aperta
e así medrei
cal figura de pedra sedimentaria.
Diluído ante cada nimia adversidade.  

Cuestionando qué é un fogar,
cales son os seus nexos de unión,
mentres a miña fisionomía 
foi rota e reconstruída con argamasa. 

Só queda observar no espello
e cando o meu reflexo
pálido
devolva unha mirada perdida,
responderlle cun leve aceno.
E o intento do pensamento subterfuxio 
de non ser a mímese que me persegue 
todas as noites. 

Anatomía íntima.

Son o patético
desexador do todo
e temeroso evitador 
da asolagación da nada. 
Trastornado de maquinaria intelectual.

Ofrezo algo puro,
cristalino
e moi prezado. 
O meu peito aberto en canle.
As miñas entrañas en plena combustión.
Son un can, desgraciadamente fiel,
que non busca mais tesouro
que o mesmo que agasallo. 

Rexeito dobres xogos
cos que a xente se divirte.
Sen entender nunca cómo
se pode ter vontade 
por ferir ao semellante.
Droga que me nego a probar.
Mentira, puñada, dor.
Profundo pozo sen saída,
decepción golpe baixo e duro.

Fódeme, 
insúltame,
quéreme,
ódiame,
abrázame,
arríncame a pel a tiras se queres.
Pero non teñas unha máscara. 
Tírame pedras se é o teu pasatempo ideal,
íspeme se a ti che gusta que te ispan.
Non te vistas de seda,
móstrate en coiros,
porque estar en pelotas,
é o meu reto mais difícil de pasar. 

Memoria na fraxilidade da noite.

Acuso de ter noites de insomio.

Tírome no chan da terraza,

mentres a chuvia me exorciza. 

Pum-pum resoa máis lento.

Un furacán estoupa o meu bazo.

Non estou seguro 

de que é o perdón.

Nin a vida nin o amor. 

Tinguido o meu paraugas

da cor do medo está. 

Son un fillo patético máis 

desta podre civilización.

Un ente racionalmente 

paixonal: Cando a luz da bombilla

pártete polo medio coma un raio. 

A tromba cesa,

pero non estou tan empapado

coma por dentro.

Saio, fuxo outra vez.

Deixo ás pezuñas que 

marquen o rumbo.

O intelecto colapsado

mantense en stand by

Por fin, na rúa xa non

están agochadas as miradas da envexa,

tampouco as puñadas das verbas.

Furtivas móvense

e observan e matan polo día. 

Familias sorrín 

mentindo co marabillosa que

é a su fodida vida. 

Pena non ser invisible,

pena non ser non nato,

pena non ser tan alto,

pena non ser tan guapo,

pena non ser,

pena non ser moitas cousas, verdade? 

Nego aos meus anxos e 

afirmo aos meu demos

mentres se me da moi ben

ser o executor do meu flaxelo. 

Silencio.

Cruza unha

rápida ambulancia pola estrada.

A patria global perde un membro.

Oprímese levemente

o corazón.

Volve o silencio.

Chego ao meu fogar, 

o teu e de todos. 

Por desgraza os mendigos

ateigan a praza da igrexa.

Primo de Rivera titula a súa entrada. 

Os mendigos non están na igrexa,

Prosegur non lles deixa. 

As súas portas están falsamente abertas. 

Falso, falso é o que vexo.

Falso deus, falso amigo, falsa vida. 

Egoísta verdade,

verdadeiro asco, medo,

verdadeira rabia, ferida.

Alzo a mirada,

mentres apuro un cigarro.

"Señortodopoderoso", 

podre, cego, xordo, despreocupado,

cada calada aproxímame máis

a este fétido corazón 

ao teu falso reino de devota ilusión. 

Náufrago.

Ou quizáis son
un temerario suicida
que vai na procura
doutro novo naufraxio.

Naufragar neste mar 
de pracer e ferida,
de cicatriz, 
na gozosa incertidume
de quedar varado na profundidade
dos ollos
que destripan coma garfos. 
Espido e demacrado.
Aberto en canal mentres vexo 
o teu terciopelo etéreo da cor do ébano,
voar acompasado pola lixeira brisa
que trae estas ondas, de sal e espuma. 

Quedar así, por vez derradeira
encaiado noutra illa
refuxiado entre sal, area e soidade. 

Apocalipse.

E quen é en verdade
o que me pode asegurar
que no final dos tempos 
chegará un mar de nubes
da cor do magma volcánico
e prediccións tormentosas?
Que non chegará coa 
morte das magnolias?
Que o ceo non brillará, pálido e celeste,
nese instante de éxtase mortal 
e o sol destellará coa mesma forza
que a marea bate nas rochas? 

Que en lugar de catro cabaleiros
aos lomos das súas morrudas bestas,
chegarán, en tropel, unha desbandada
de bolboretas con cores vívidas 
e mortífero arrecendo.
Que non tremerá esta terra 
a niveis inesperados para Richter
senón que o ceo removerá tímidamente
as copas das árbores 
e a chuvia bicará a nosa pel
tecendo con panos líquidos
a mortalla que vestiremos
no ruxido final
destes corazóns que buscan
unha pausa para tanta actividade. 

Mais aló dos incendios.

E cómo falar sobre
as longas noites
loitando.
Santa Teresa aguantou
o éxtase
pero esclaviceime ante el.

Cómo falar de
que son nitróxeno
entrando en combustión
co osíxeno que rezuma
das túas entrañas,
enredadeiras toman vida
e envolven os nosos corpos.

E cae o aguaceiro.

Primeiro leve, 
despois
queima.
Pegadas fantasmas
vanse disipando,
disipando como 
a néboa da mañá marcha
cos raios do sol,
disipando o meu peito,
disipando por dentro. 
Alquimia alfareira,
brotan as flores
e os seus pétalos 
brillan con metálicos cores. 

Comezan os números
de equilibrio,
e atrévome a levantar lixeiramente
con estupor o pé dereito. 

Baixo os golpes.

Aseguro o medo,

a inquedanza.

O temor exacerbado

aos danos

dos coitelos posiblemente cravados

polos mais achegados. 

Aseguro tristura

pola mentira e

dos que a usan 

para maquillar a faciana. 
Enmascarados os vexo
e levanto a barreira 
da protección dos datos. 

Aseguro que vivo

buscando o dano

co vicio propio

de fallarme a min mesmo. 

Harakiri de cabeza a pes.

O sabotaxe

impulsivo
conscientemente inconsciente 

que me permito,

unha vez,

para autoafundirme e
nas proseguintes 
ser a man executora
dos puñais. 

Materia oscura.

Non contento 
co sedentarismo
que me rodeaba,
camiñei,
volvinme nómada das rúas
perdidas e barnizadas
coa cor das pedras calcáreas. 

Volvinme peregrino
dun sendero inóspito
de céspede e grava
e non atopei acomodo
en ningunha parte en concreto.
Ningún lugar ao que
volver de vez en cando. 
Sendo un vulgar vagabundo
sen destino fixo.

Perdinme unha vez,
dúas, tres, 
para atopar. 
Para non estar, paradóxicamente,
tan perdido. 
Para poñerlle final
a esta falta de enerxías
que me provoca
ver a tanto individuo,
tanto desapego por todo
e todos. 

Desapegueime dos lazos da sociedade
para fuxir do desapego,
individualizeime para fuxir dos
individuos. Ou mais ben das súas sombras.
Das feridas, das cicatrices.
Para qué querería eu
recibir puñadas e patadas?
Extirpei este tumor
incómodo
que crea disconformidade. 
O cancro da lacra vital. 

Crematorio.

Amor global gravitacional. Un. 
Dividido en pedaciños no todo.
Panacea.
Brasas para quecerse por dentro.  
Un tesouro. O máis prezado. 
Dividido para toda a palpitación vital.
Destinatarios da forza motriz 
que rexidora do instinto. 

Raio de Zeus lanzado, 
parte o peito, 
deixa trastorno retardado de bipolaridade.
Corazón en chamas. Consumíndose. 
Con chamas inmensas. 
Un garabato de tinta negra
con haz de revulsivilidade 
sobre un lenzo nú. 

Riqueza maior,
riqueza bela,
bela esperanza,
esperanza agasallada,
agasallo agridoce,
agridoce ansiedade,
ansiedade vital
e vital sentimento. 

Intercambio, fundición, mestizaxe.
Para que a pel dos individuos
se pegue con suor pirotécnico
en noites de lúa chea e mañás nubosas. 


Ese foi o botín recibido. 
E dispostos estamos sempre
ao intercambio de bens e servizos.
Fundindo un corazón en chamas,
cun peito por un raio partido.
Dúas cargas, positiva e negativa
dentro do lume da bipolaridade. 
Dispostos aos rabuñazos,
mutilacións e abortos sen sentido. 

E cando o monóxido de carbono
termine de irrigarnos,
por completo calcinarnos, carbonizarnos, 
atoparémonos tamén novos e osixenados.
Ousados para reducirnos a cinzas 
unha vez fallando,
outra vez decepcionando,
diversas veces canso, magoado, traizoado.
Pero sen deixar de caer na próxima outra vez. 

E así, a outra vez, 
será un eco do que foi 
e así será, sendo sucesivamente. 

Viaxe.

Soñei ca miña chegada a Ítaca.

Despois de ter loitado

con Marte,

despois dun encontro casual

con Medea. 

Eolo enderezou o rumbo

do meu navío

despois de que a pitonisa

me lera o futuro,

misturado con sangue e suor

en Delfos. 

Atraquei anteriormente en Esparta,

alí, Zeus despediuse de min

desexándome valentía 

na miña enrevesada travesía.

Caín no pozo da beleza

ao ver os ollos de Helena

xusto antes de que 

o Cabalo de Troia

arremetese contra Príamo,

sendo asasinado por Aquiles. 

Coñecín o lado máis podre

da vida,

ao saber que Hércules 

era un simulacro de deus

enxendrado pola pestilencia. 

Cruzo agora o Adriático

co corazón orgulloso

e o medo abandonado. 

Soñei e soño contigo, Ítaca,

mentres agardo cíclopes,

medusas e sereas neste mar

encolerizado.   

.

Cinco en punto.
Repicaban as campás
da praza maior
da vila.
Achegábase un automóbil
con aspecto fúnebre
e as xentes do lugar 
esperaban a chegada
do benefactor.
O esperaban chegados 
de traballar a terra que
coidaban e mimaban 
como se fose
unha filla máis 
de entre tódalas que tiñan. 

Saía él, sendo defendido
por indecentes homes
vestidos de loito
que salvagardaban 
as súas costas por catro patacóns. 
O señor cacique estaba temeroso
do seu pobo. 

Eles o esperaban, coa forza
feroz da marea brava,
co ímpeto do furacán.
Os seus sachos clamaban
vinganza pola terra que 
lles foi desherdada. 

O ruín vestido de blanco impoluto,
cheiraba a pucheiro cheo de mofo.
En pleno proceso de putrefacción.  
Él, co demo do medo latindo 
polas súas veas,
intentou entrar na casa corrupta
no seu dominio de inmoralidade 
e placer narcisista
mais veloz que unha lebre.

Suposto de partida.

Se eu puidese
tomar con ambas mans
esta dor que me inunda.
Estrangulala.
Afogala.
Transformala nas verbas
que tanto me custa dicir. 

Se puidese eu
chorar a mares
a tristura que me asolaga.
Se a convertise en poemas
gastaría o meu soldo 
en bolígrafos BIC. 

Se fose capaz de
mirarte aos ollos
e admitir que fallei.
Ter o valor para
asumir que metín
medio corpo
dentro dun monte de merda. 

Se puidese, se eu puidese
tornar o tabú. 
Convertilo na conversación anodina
que acompaña a un café e un cigaro. 
Sería o mellor encontro
indiscreto
dunha tarde dominical. 

Se existise o reloxo
que me retrasa no tempo,
voltaría a deixarme abraiar 
e ser penitente
da luz que brillaba na túa mirada. 

Épica

Dime, compañeira
se nos albores da
longa noite que vivimos
atopaches a paz
que tanto cobizabas.

Dime, compañeira,
se a pesares da derrota,
como avanzaches polo teu camiño.
Se ti pensas, coma min,
que fomos feroces inimigos
do adverso lado da ruindade.
Que fomos o exemplo da loita antifascista,
que vivimos a maxia
das noites de gloria nas que a carne
fundíase,
pasar da dualidade á unidade.

Dime, tamén,
se dentro daquela burbulla 
viamos un mundo cheo de cor.
Se recoñeces que loitamos 
cóbado con cóbado
no campo de batalla 
e tornámonos bravos loitadores
malia que o fin da guerra
deixáranos vencidos.

E, agora, compañeira,
tras a estela de lume 
que os nosos pes debuxan na traxectoria,
atopámonos, fronte a fronte,
ollo contra ollo,
e dime como a pesares da derrota
a nosa historia 
foi o poema de épica 
mais brillante da nosa existencia. 

Insurreción.

Renego do amarelo e o vermello,

dos falsos escudos. Non me representan. 

Son o habitante da miña patria

erixida a cada paso que dou.

Son camiñante polo mundo e a vida,

a xeografía global 

é o meu pasatempo favorito. 

Renego do patriotismo casposo

que inunda 

a mentalidade dos que

baixan a cabeza

ante o roubo e o maltrato,

renego desta podre fobia imperante e constante 

ante o descoñecido. 

Renego dos traxeados cuxa chaqueta cambian 

segundo a cor do billetes que lles agasallan.

Políticos e banqueiros, desahuciando o espírito do pobo.

Eses, señores da moralidade, proxenetas da mesma. 

Puteiros e narcotraficantes disto son testigos.

Renego desta sociedade

que nin fala nin se olla entre ela.

Nin aprende do seu pasado.

Algúns aínda pensan que con Franco

os tempos eran louvados.  

Renego incluso de min,

tan afundido na masa, adoctrinado,

as redes sociais, os xornais fanme ferver 
con cada inútil cambio.

Son un borrego mais desta alienada poboación.

Co don da dúbida soterrado, submerxido

nunha fosa abisal.

Estamos ante unha partida de xadrez

na que somos peóns de merda, 

que morren por uns reis que sudan de nós,

despreocupados ante a fame e a pobreza dos
seus supostos protexidos.

Renego de ti, Sam pelele,
tío dos gringos, padriño dos mortos en Vietnam,
protector do emperador capital e o seu dogma imperante. 

Tamén da súa barbarie globalizora e destructivamente impretialista,

Destrutor de culturas.
Ronald McDonald estará empalmado na súa tumba.
Sabe que nenos chineses e vietnamitas
saen dos talleres clandestinos de Amancio
para paparse a súa fast food de merda.

Pero renego tamén
de deixarme aplastar por esta
putrefacta realidade.
Renego de ser un suicida,
renego de desafiuzarme desta vida.

Agua sen area.

Algodón branco 

sobre un tapiz de

terciopelo azul,

foi a mostra

de cómo a delicadeza 

racha e recompón

os adentros.

Sobre unha base

en idioma francés,
perfectamente articulado
e de tímido e doce, 
docísimo son,

asomouse unha mirada

polo deserto

que colleu o meu corazón,

axitouno,

deulle un sopro,

estragoume por dentro

cal terremoto de 7 graos

na escala de Richter.
Foi o aguaceiro 
que hidratou os velos
ilusioros dos soños.
Foi - e é - un recordo
lembrado marcado con tinta
na pel,
o raío que me atravesa ao 
poñerlle cor a aqueles ollos.

Fixo que as miñas constantes vitais

se dobrasen.

Ou triplicasen.

Conseguiu así, 

reanimar a un fodido morto,

co subidón de adrenalina

propio do kamikaze.

Ou do practicate de

deportes de alto risco.

Alto risco topar,

entre tormentas de area e oasis

uns ollos que me fixeron

tirarme da ponte 

e fiarme do arnés

ilusiorio que

me da o poder

deste encontro 

para non esnafrarme no chan. 

Sentín

nunha milésima de segundo

o sol do verán

e que os días eran felices. 

Queroseno.

Quero volverme 
alento.
Beber do teu.
Ser o cazador
que baixo a lúa crecente
captura á besta que brama. 
Ser catalizador da febre
nocturna que
me abafa,
me corrompe,
me fai pecar,
unindo o teu corpo co meu.

Temperatura ascendente,
estoura o termómetro
durante unha simbiose líquida
e hormonal. 
Marvin Gaye insinúame 
deixarme guiar por un instinto
plenamente primario.
Di que sigamos adiante.
Acepto o trato. 
Un pacto belixerante 
para unha batalla naval
na que non hai vencedor
nin vencido. 
Así é como de branco 
tínguese a oscuridade
desta noite. 

Son o animal
que quere envolverse
espido
ca túa compaña
na túa roupa de cama.
Cambio a música
e a combinación de
Tame Impala e Arctic Monkeys
encéndeme por completo.
Casi tanto como 
a túa mirada desafiante,
converxemos contra a pasionaria,
es a chama da candea
que vibra cos meus profundos
suspiros,
son a cera que te mantén prendida. 
E así dánselle coces ao ceo,
explótase cos berros,
rise ante a cara da morte.
Mentres bailamos
esta serenata.

A máis ardente que protagonizaremos.  

Memento homine.

Atronaron trompetas coma un lóstrego 
anunciando a chegada do conquistador. 
Os látegos dos seus súbditos buscaban 
carne fresca á que someter. 
Idea fantástica subxugar 
a un pobo inferior para eles,
para chuparlles cal lapa
a riqueza vital e cultural. 
Algún que outro se embebedeu e festexou
ter asasinado a anciáns,
maltratado nenos e mulleres. 

Arremeteron -os moi cabróns- 
contra o pobo do lugar.
Os seus cabalos apestaban ao sangue das víctimas
que torturaron, que mataron
na conquista do día anterior. 

A estratexia imperialista
foi submisión ou decapitación. E violación. 
Colón abriu o camiño da debacle dos indíxenas 
no Perú, Bolivia, Paraguai... 
Hernán Cortés, esclavista, man executora
do látego que converteu aos pobos mexicanos
a exportadores do reinado español. Brava cobardía.
Na península frotábanse as mans:
"Podremos formar un imperio"
-pensaban os católicos- "el imperio español".
Hoxe día seguen vendendo ao asasino 
coa pel que Hércules vestiu 
despois de matar ao León de Nemea. 
Non decataran que os chamáns
auguraron mal para eles no futuro. 
Soberanos xeográficos do mapamundi. 
Qué honra, non? 

Ferocidade.

Vomitando sobre papel

atopei as cervexas sen gas

que Charles nunca bebeu.

Dentro dun remuiño atopo a saída.

Burbulla fresca osixenando a mente.
A amalgama cranial toma forma 
baixo a estela de verbas que de retorcida
e salvaxe natureza,
amánsanse ao ser cuspidas. 

Demiurgo son grazas a ti, 
poesía, 
ordenando os fascículos privados
e co poder da tinta azul, 
fágoos publicos ,de forma embriagadora,
como nun soño underground.
Takin' a walk on the wild side. 

E mentres, 
resoa o ruxido do león.
Da besta nocturna que oculto ao sol. 
Do paxaro azul que do meu corazón 
xa escapou. 

Ruxe coa forza da terra perdida,
da patria que aldraxa aos patriotas,
da esperanza diluída nunha copa de Jack Daniel's. 

Non vai parar,
e non o podo parar.
Non espera parar,
e non o quero parar.
Estoura a súa forza elevándome da tempestade
para danzar tímidamente
como algunha das brizas de herba de Walt. 

Vólvome monstro  que destrúe, corrompe
e extorsiona desde o abdome as verbas. 
Son animal da sabana procurando unha nova presa. 
Converto a puta noite longa de pedra tormentosa
de Celso Emilio 
en explosións de quilates de ouro. 
Desmonto e desboroto á Lydia 
coa que Bukowski tanto fodeu
e tan pouco puido querer. 

Combustión completa.

Cinzas, que todos somos,

materia gris que mancha,

que se impacta no chan ao lanzar as cabichas pola ventá.

Mentres o sol quenta nunha atípica 

tarde soleada de outono. 

Reménxese, ao espectar os edificios pola ventá, nun intre,

as vísceras, parte da cinza, que todos somos,

vendo que o minuteiro corre,

que a agulla do reloxo non para,

que as células están en constante loita para sortear o cancro. 

Vendo como os acontecementos toman forma, pasan 
como tamén pasan os días do verán, 

do verán ao outono, de marzo a decembro
de 12 en punto a 18:10. 

Asimilo qué cousas me achegaron 

a desembarcar neste mesmo intre. 

E paseniño estou, paso a paso

máis chegado a volverme pó grisáceo,

cinzas, que todos somos,

esperando desesperado ao momento

de meterme na cámara de gas,

reducindo as miñas fodidas vísceras 

ao máis insignificante, 

e convertirme así

en cinzas, que todos somos. 

Sonata n° 4

Son amante teu, noite,
que me seduces,
que me atrapas,
que me raptas do sono.

Noite escura,
condensas dentro das brancas paredes alugadas
os pensamentos.
Devezo por ti mentres nubes me rodean, 
nubes densas
e Tom Waits esculpe cun cincel ronco 
as miñas noctámbulas penas.

Bebo cervexa barata
e me embriago
baixo o teu abrigo.
Colócome co fume
do que ti 
es testigo.

Home lobo son, a falta de pelaxe tupido
baixo o teu feitizo,
crendo que os amantes
atópanse casualmente 
dentro dos teus dominios.

E eu, noite, en plena soidade,
espero atopar nalgures
o bo camiño.
E de non atopalo, descoida,
atopareime contigo.

Nebulosa ilusionadora

E ti, dama feiticeira
vas e ves
rabumbias a miña cabeza,
altérasme, elévasme 
mais aló da atmosfera
insuflando osíxeno activo
para cambiar do meu cerebro
a súa materia. 

Quédome prendido
cando a min te achegas,
dándolle forma e tinta
ás miñas noctámbulas penas. 

Pero tamén
quedo desilusionado
triste
confuso cando, 
non se cristaliza,
non lle das sentido ao papel
que deixas medio debuxado. 

Enches os meus pensamentos
de fondura, 
de sentido,
e renovas a enerxía que sube e baixa.
Por ti, por revolverme e remexerme,
dama feiticeira,
musa que todo o compensa. 

Simbiose.

Oprimo berros cando estás diante miña.
Anudo a boca do estómago
para así notar a palpitación do corazón
forte e constante.

Para gardalo nas costelas.
Para que non escape
para que non voe co vento
como pó que danza co aire. 

Sosteño o alento
para agudizar tacto e vista
e bucear na túa mirada.
Afundirme nela,
colocarme ca droga polvorenta 
que emana a túa presenza. 

Dorarme baixo ese sol que 
tostou os teus cabelos, 
que camiña ao teu tempo 
e se fusiona coa túa aura. 
Sol eres, lúa son eu.
Alzado imperante esperanzante,
solpor feiticeiro. 

Branca é a túa alegría.
Orixinas o vínculo máis sagrado da vida. 

Memoria de vinte días previos á vendimia.

Unha combinación
de verdes
impresionista
encheume a vista
e nutriume por dentro.
O meu Iris identificaba
os tonos iluminados
polas luces diúrnas
xunto cos verdes
máis escuros 
que se estaban a 
esconder da luminosidade. 

Escoitaba o fluxo
do líquido fundamental
escorregando 
sobre rochas
que xa fai tempo que 
levaban sedimentando.
Vidas milimétricas
establecían un
ecosistema, un
mundo,
ao redor do muíño
vello que os meus ollos
contemplaban.

Un verde cheo de matices,
do que eu era espectador,
sentado,ouvindo como
a brisa ruxía entre as follas
dos árbores. As miñas 
mans 
cheiraban a terra,
cheiraban a suor,
cheiraban a esas uvas
que estaban a madurar 
e pedían de maneira desesperada
ser desprovistas do seu manto
verdoso e abundante 
para bailar ao son
que o sol
lles marcaba. 

Epimeteo non era culpable.

Final.

Que implica beneficio

para os

que virán.

Ciclo sen fin

que nos sitúa

de novo

no principio.

Cambio material

que vai

do terreal ao celestial

transportando

a materia radiante do

Universo ao asfalto.

E viceversa.  

Somos pequenas

caixas de Pandora,

gardando o secreto

universal

ancestral

motor da sístole.
Agardando a 
ser descuberto. 

Porqué non, por tanto,

ser tamén os deuses

os gardiáns 

do tesouro mais 

prezado? 

Pero Pandora, porén,

gárdao todo

dende o pasado ata

o que ven.

Unha boneca matrioshka

que garda, entre outros

moléculas,

buratos negros,

unllas podres,

átomos,

o Amazonas,

plumas de paxaros,

a Torre de Babel,

constelacións,

o OVNI

visto en 1896,

seres humanos.

Non deixo de pensar

que eu mesmo son Pandora

non deixo de pensar

que Pandora, é todo. 

Pero todo,

ás veces

cóbrese coa capa

infinita da nada. 

Desafaltándote

Camiñaba pola carreteira,
dura e alquitranosa,
non sabía que 
a miraba.
Non sabía que algo
a facía brillar.
O seu cabelo, curto,
deixaba entrever 
pequenos pelos
que bailaban 
ao compás da brisa
que a acompañaba.  

Lembro como a súa 
ollada topou coa miña.
O comezo da lazada
das cordas candentes. 
Entre atronadores claxons
e ouveos de lobos
achegámonos.

O día caeu polo
empuxe temeroso 
e paulatino 
da noite. 
Brillaba aínda mais. 
O teu riso era contaxioso,
a túa mirada, espíame. 
Chegando a descubrir 
a verdade mais oculta
das miñas entrañas. 

Os alucinóxenos
guiaron os nosos pasos
de noite. 
Luces pirotécnicas
fluorescentes
radioactivas e
fugaces
eran o estimulante
para a maxia
ambiental. 
Máxico o momento,
pechados, 
enclaustrados 
na bóveda plástica. 
Aguaceiro tormentoso
envolvíanos. 
Illados da capa
real. 

Volveu un astro radiante 
a alonxarnos do rapto 
do que Morfeo foi causante.

E, sen mais,
despois dunha taza
quente de café,
vin como camiñaba,
por aquela carreteira
unha vez máis. 
Sen que se percatase,
sen que soubese
que a súa beleza brillante 
quedase pendurada 
na miña memoria. 

Pedra/vertixe.

Impotencia
inúndame.
Núblame os sentidos
e éncheme as
entrañas.

Non me podo aferrar a 
nada, nesta ocasión.
Rabioso can síntome.
Doído e atrapallado
escoito cancións
que me traen 
á memoria
unha faciana.
Uns ollos grandes e 
brillantes que
nunca esquecerei.

Que os teño
clavados 
pendurados
estudados
metidos entre 
cella e cella.
E mentres tanto, 
resoa a túa voz
entre as miñas tempas. 
Albergo a túa 
presenza no meu interior.
E aínda así non me chega. 

Sinto nostalxia
moitas noites e días,
da túa presenza
real e material,
de carne e óso 
e non de simples recordos.

Iso é o que de verdade me
retorce por dentro. 
Recorrer ao pasado,
para verte, ulirte,
sentirte preto miña.

E é fodido admitir, que
o único que me queda
de ti
é unha bruma, 
que debuxa o teu corpo.

Náusea(bundo)

Sinto náuseas.
Resulta que
non todo o branco
é moi branco
e o negro... 
É aínda máis negro. 

Sinto náuseas. 
E teño un coitelo.
Cravado. 
Nin idea de cómo quitalo.
Non lle chego.

Sinto náuseas 
e teño os cotenos
ensanguentados.
De golpear furiosamente 
as paredes. 

Sinto náuseas, máis do que 
debería.
Cando semella que 
esas náuseas marchan 
para poder vomitar... Non, pois non.
Non, non vomito. 
Pero as putas 
náuseas ben que volven.

Pedra luar.

Gustábame camiñar
por aquela senda
pedregosa.
As plantas dos
meus pés adaptáronse
con pasmosa e perfecta facilidade
a esa textura rugosa e relativamente
afiada 
das pedras
daquel camiño.

Noite, lúa chea, 
radiocativa luminosidade. 
Todo ilumina, con branco espacial.
Horas de lobos famentos.

A miña ruta
era penitencia gostosa
para espantar tribulacións.
Silencio.
Non razoamento nin cuestionamento.

Unicamente pel humana
en contacto
con pel pétrea. 
Pedra baixo a lúa,
arrefriada e esquecida. 

Feríronme nos pés,
aínda teño cicatrices. 
Pouca importancia aporta 
este dato, 
posto que o feito
camaléonico é o caso. 
Pedra fría que me unía 
á terra
e atravesábame
docemente
dos dedos 
ata a cabeleira. 

Chantada

Resúltame, certas veces,
unha merda
como se esfuma
o que pretendo conseguir
entre as
miñas mans. 
Ese oasis
que se volve
espellismo, 
para deixarme
afundido.

Farto de ver
como, ás veces,
un trata de lograr
algo que desexa, que ansía
e ver como as súas ilusións
acaban no sumidoiro. 

Semella complicado, 
de vez en cando,
non sentirse fodido
con esta sensación
amarga. 
Foco ardente abdominal. 

Sobretodo cando 
sentes que é unha 
constante. Iso de 
estar a piques. Preto. 
E en realidade esa cercanía
é a maior distancia
coa que te podes topar. 
Non chegar a 
romper a puta
liña de meta. 

#4

Teño momentos
de lúcida nostalxia
nos que lembro
con anos de distancia
certos ollos. Verdeamarronados.
Nos que me afundín.
Surmerxinme
tantas veces,
que aínda hoxe
podería definir 
con exactitude como
brillaba a túa mirada. 

Nos que, aínda hoxe,
está moi presente
na memoria,
como se escoitaba 
o teu riso. 
Como se iluminaba
a túa cara
cando amosabas ese
tímido sorriso. 

E quizáis é, por iso
polo que me alegro 
de que xa non 
esteas mais aquí.
Porque é mellor 
lembrarte que
terte ao lado.

Despedida

Custa non poñerse
melancólico, triste,
en certos momentos,
nos que sabes que 
é momento de pechar un
círculo. Pero...
é ilusionante tamén. 

Hoxe poño un punto.
Non un punto final.
Pero sí que é un punto
(e seguido se nos poñemos
algo exquisitos.)

Marcho, pecho 
esta estapa, 
de crecemento vital.
Agradecendo ter vivido
o que vivín nestes 
últimos anos. 
Non son o mesmo
ser
que fai xa, case 
catro anos. 

E, a pesares dos momentos
difíciles,
dos momentos de pánico existencial
absurdamente verificados,
cridos,
sometendo ao pensamento consciente...
Só podo pechar esta porta
co peito ben enchido.
E de novo, agradecendo
vivir todo o que vivín.
Xa agradecerei no futuro
todo o que vivirei.

Esta despedida, non é mais
que o prólogo
do que está por chegar. 

de cando crin que me convertiría en verme

Vou escalando polos distintos estados

desta inherente cadea. 

Onte reptei a ras de chan,

mañá formarei nubes de chuvia ácida.
Hoxe son un sucedáneo de carbono
e dúbidas sen capacidade de resolución.

Quizáis eu proceda da descomposición dalgún astro:
fillo do meteorito Willamette, Oregón, 1902,

humanizado tal vez só temporalmente. 

Gardo Casiopea no meu peto esquerdo,
Orión anuda os meus vaqueiros,
mentres, a terra, é un dos froitos 
que brotan dun castiñeiro. 
Albergo constelacións no peito e
as estrelas fugaces bombean sangue
dun corazón radiante.
Amando psicodelia astral do
Shine on your crazy diamond - Pink Floyd 
tomando un baño sensorial
de dietilamida de ácido lisérxico.
Reflexións foron ben sustentadas
polos susurros piadosos dos cogumelos.

Universos paralelos establécense entre 
a fugacidade das constelacións estelares

e a putrefacción da carne.

Ambos sepáranse, fúndense... 

Sublímanse nun todo.

Inesgotable. Inabarcable.
Expansión e contración equitativas e constantes. 
Irradiación máxima,
autopista da enerxía universal.   

Mentres, eu, ti, o de acolá,

herbas do verán,
a cervexa sen rematar, 
follas do outono,

cans abandonados perseguindo gatos de rúa
que perseguen ratos de sumidoiro, 
drogadictos e banqueiros,

a auga turbulenta das cascadas mais espléndidas,

mazás podres e limóns nacendo nos limoeiros...

formamos parte do mesmo cosmos,
somos o cosmos,

somos unha das inmensas e interminables ramificacións 

que conforman o cosmos.

Renovándose.
Reanimándose.
Evitando a autodestrución.

Quen me asegura unha vida eterna? 

Ninguén.

Eses mesmos que aseguran,
que afirman,
que mataron e matan por aquelo,
que ten que existir un 
ser elevado e supremo. 
Desculpen amigos, pero esta idea 
de adoctrinamento 
fronte a un benévolo suicida,
a min non me seduce.
De crer nalgo, crerei
en min mesmo.

E falto de devoción
e fe
farei o que, como e con quen quero, 
mexarei por riba dun manuscrito lonxevo,
foderei se torna dictador o desexo,
morrerei e escaparei anos luz
pola porta ao universo, o ceo.

Atopareime noutra vida, - se é que a hai de novo -, 
despois de tantas outras
sendo rei, ancián e escravo 
con aqueles
- sen a mesma materia, raza, forma, 
xénero, aspecto... - 
que foron fogosos amores, 
tamén os que foron enemizade frustrosa
tamén os que foron decepción, amargura,
sufrimento. 

Teño asegurado que lle pasará a esta carne,
pero non á enerxía candente que leva dentro. 
Desexando expandirse, tornar raio luminiscente,
como a bomba que porta un suicida
coma o estoupido do amencer.
Por iso mesmo - e por outras razóns - 
son un desertor cristián
buscador ateo dun salvoconducto
que permita crer nalgo.
E afirmo, que non sei de onde veño
nin cara onde marcharei,
pero sei que o meu paso polo mundo
é eterno. 

Sinxeleza.

Gústame, ás veces,
nas noites de verán,
de estatismo abafante,
sentarme e ollar ao ceo.
Á noite.
Á súa escuridade.
De maior beleza
e á vez, fraxilidade que
calquera outra cousa
vista polos meus ollos.

Coma un lobo que
se sinte totalmente cómodo
debaixo da súa prezada
lúa,
sentirme baixo o feitizo
da noite
unha das miles partículas
que conforman o todo que ela,
co seu manto de
embruxo brillante,
todo cobre.

Ollar cara todo o que
a miña vista alcanza, despois.
Saír do círculo
do narcisismo,
desenglobando o eu
e abrindo todos os sentido
ao resto de pequenas cousas
que me rodean. 

Decatarme de que só
teño sentido,
cando sexa o 
que me envolve 
quen realmente o ten.

Unha sensación,
unha bocanada de aire fresco,
enchendo de verdade, de fondura, de sentido,
mediante a sinxeleza e o repouso,
os pasos, os pulmóns, a nosa existencia. 

Mapa conceptual.

Colocamos un cadaleito
cincuenta e tres 
minutos despois do desastre,
despois de dúas viaxes ao extranxeiro
despois doutras historias
de por medio,
despois de abrir
un fondo furado 
tres metros baixo
a capa terrestre.
Colocámolo
sobre aquela cúpula transparente, etérea, 
osíxeno activo infectante,
que construímos 
sobre o territorio 
que compartimos,
onde quedou fechado
o falado,
o perdido.
Esa nebulosa refractante,
que deixamos arrinconada
nunha esquina.

Con esta guerra fría
máis fervente e cercana
que ningunha outra. 
Con este pacto de anti-belixerancia. 
Somos agora rivais, 
cando no seu momento
eramos aliados. 

Rompeuse a burbulla 
coa que flotaba no aire
e me evadía
da realidade
que me obriga, agora, a 
pousar de novo 
os pes no chan. 

Ese lategazo. 
Avanzar 
e sentir que, por moito 
que teñas camiñado
segues no mesmo sitio. 
Fodido. 
Verte e non verte ao 
mesmo tempo. 
Ver unha ilusión 
desdibuxada, gastada.
Gardando dentro 
o mesmo de antes.
Os ledos saloucos,
os bicos inconstantes pero mornos,
as bágoas espellismo de felicidade,
recluídos na trincheira do foi,
inmerso nunha granada sen anel 
do que será.
Tolleito presente.
Intacto todo continúa,
sendo testigo da 
pantasma que debuxa 
o fume destas cinzas 
que mais non se poden consumir.
Desta vez, 
en distinta tesitura
desta vez.
Estarricados detrás dunha 
liña divisoria.

Proceso deconstrutivo.

Vexo constantemente
en rúas, ou en
espazos íntimos,
a grandilocuencia das falsas
estatuas enormes 
que recrean
os tipos
máis indefensos.
Eses escudos que
protexen
algo moi tenro. 

Vexo como 
existen outros 
que tentan debuxar 
algo semellante,
quedando coa evidencia 
do intento errado. 
É tal a tenrura que levan 
no seu interior,
que é imposible ocultala. 

E mentres, eu, sabendo que 
esta loita non é nada sinxela,
pretendo que
a armazón que
vendo malamente como un 
pasante de drogas
sexa crible por todos. 
Estou en proceso de construción,
e mentres isto acontece,
quedo coa sensación
de que todo o que me rodea
está quebrándose.

Gañar coa derrota.

Pretendo agochar estas cicatrices.
Estas marcas.
Nas que de vez en cando 
me apetece furgar, levantar
a pel morta, putrefacta,
que xa estaba a curarse.
E, paradóxicamente,
profundizar dentro da ferida, tamén.
Asegurarme de que existirá por sempre.

Alonxar os ruídos xordos e
envolventes que me perseguen.
Golpes contra as miñas costas.
Tropezóns nos mesmos lugares.
De forma igual. Ou semellante. 

Atopar. Non agardar mais.
Asemella ser unha gran opción.
As fendeduras do tempo non 
son nada sen
a acción humana.





 

Caída libre.

Levo horas acumuladas
de esperas en estacións,
horas mortas en 
habitacións pálidas,
vivindo nun horario
analóxico. 
Desexando.
Durante tanto.
Buscando aquela
meta que tanto ansiaba,
pola que debecía
dunha forma impaciente.
E sinto que agora
estou preto dela. 
O espellismo comeza a 
tomar forma.

Estase construíndo 
a ponte.
Tecendo o fío
no que facer
o meu traballado
número de equilibrismo.

Desta vez, sen rede
por debaixo. Decidido.
Sen medo.
Ou sen tanto medo
polo menos.
Sabendo que o erro
farame caer para despois 
vencer.
Aprendendo que só
batendo cos fociños no chan,
acábase medrando.
Frustración,
espectro negro de vibracións
negativas,
nin ti es tan mala para non aceptarte
ni eu tan bo para qe non me abraces. 

Mercy (?)

Buscando o punto 
negro
dentro da luz.
Especialista en tomar
un látego de diamante.
Flaxelarme.
Que as pingas de
sangue, se misturen coa
suor fría de hoxe,
coas gotiñas quentes
de auga do diario baño
nocturno.
Cera quente, ardendo.
Sobre as costas. 
Pinceladas punzantes de dor. 
Tortura. Do ser.
Do non ser e de porqué
ser como se é. 

Mentres, ese punto negro. 
Ese látego.
Esa cera. 
Carcomen. Erosionan. Fenden. 
Debuxan brechas
debaixo da pel. 
Puro sadismo privado interno.

Cara de perro.

Aquel cadelo, negro,
abandonado
o da esquina
é o exemplo
da insatisfacción vital
do impulso retido,
da carraxe acumulada.

A imaxe da
desesperación,
da chamada urxente ignorada,
do perdón inexistente,
xordo,
non atendido.

Vagaba polas rúas,
escapando dun triste lugar,
pero non dunha triste vida.
De golpes.
De atropelos. 

Aínda así, él seguía alí.
No seu recuncho esquinado.
Pouco mais tiña que facer.
Ate o final.  

Motor mental.

Ás veces penso.
Penso naquelas persoas
que compartiron un trociño
de vida
comigo. 
Mesmo penso se elas
pensan en min,
se se lembran de min
da mesma forma que
eu me lembro de
elas. 
Penso na estraneza que me
provocan agora
aquelas persoas que 
no seu tempo, 
estiveron moi preto de min. 

Penso en min, 
nas miñas barruntas 
existencias. 
No día da miña morte.
No día que voarei 
que fuxirei
que escaparei
do medo.
Penso en quen estará alí comigo,
e en quen me decepcionará.

Si, penso tamén na decepción
que vivín ata agora.
Penso nas accións que teño feito
e se tendo feitas outras,
pensar onde estaría. 

Penso nas persoas que me rodean,
a sociedade,
ese vil xogo de egos
que pretenden aplastar contra
o chan
o que lle rodea.
Nas multinacionais, os cartos,
os pobres, o sistema cíclico 
podre que nos domina 
que non deixa de retroalimentarse 
e que cada ano, 
mes,
día,
minuto,
segundo,
vaise fortalecendo 
máis e máis.

Penso en camiños utópicos.
En outras formas de achar 
felicidade,
liberdade.
Penso no amor,
así como no desamor. 
Penso na perda do querido.
Do amado.
Penso na perda, como dor e 
como salvación 
ao mesmo tempo. 

Penso no san misticismo 
que rodea á vida.
Como un abrazo feito 
de magma volcánico que funde 
o material ao inmaterial,
como a corda 
que nos salva do afundimento.

Penso, non deixo de
facelo
continuamente.
Creo os meus mundos 
ideais
irreais
as miñas fantasías... 
na miña psique.


A frustración está servida. 

Quimera.

A pradeira ardeu
da mesma maneira
que o lume
desfai a neve.

E nas ladeiras 
das montañas mais
escarpadas,
queimábamonos coma se
estivésemos
feitos de xeo.

#3

Dame medo,
Saber que todo camiño 
ten fin.
Que nalgún momento...
O meu camiño ten fin.
Que nalgún momento
indefinido
ten fin.

Córtaseme a respiración
cada vez que penso
que nalgún momento
todo o que escoito,
o que saboreo
ou o que vexo, van desaparecer. 

Angústiame saber que dende que o meu 
camiño comezou
xa teño un destino predeterminado.
A escuridade? A luz? 
NS/NC...

Porque sei que xa, nese momento
descoñecido, que pode chegar 
por cirrose, 
enfermidades sexuais,
accidentes domésticos,
suporá un GAME OVER.

Mentras que eu, no resto das 
facetas da miña vida
neste camiño,
merecería, por algún estrano motivo
reiniciar a partida. 

Coma todos, imaxino.

Para que nalgún momento,
usando combinacións de xogadas 
estratéxicas,
nos convertísemos en
magos encantadores,
en heroes, deuses...
Os seres magnánimos que 
todos merecemos ser. 

Así que, neste momento,
reiniciemos a partida. 
Rebelémonos contra este tirano xogo.
Poñamos o contador que nós mesmos
facemos que avance de maneira perpetua,
a cámara rápida,
veloz como un raio,
e xoguemos para gañar. 

Canto do sistema inmunolóxico alterado.

   Estou infectado. O meu sistema circulatorio está inundado por un virus pululento que está enchendo de chagas todo o meu corpo. Máncame este virus e a súa forma de mallar en min. Carcómeme ata o mais profundo do meu ser. Un virus que, inxectado a calzador, expandéuseme por todo o meu sistema nervioso, aparato dixestivo, sistema locomotor... Este virus acompáñame dende xa fai tempo e, mais ansioso que desesperado, estoulle buscando unha cura. 

    Ou mais ben, un alivio, un haz de luz da escuridade que me acompaña. Trastócame a vista e inutiliza o resto dos meus sentidos. Cheguei a elaborar pócemas máxicas que o depurasen, pero as probas foron totalmente insatisfactorias. Posiblemente as misturas que teño feito tiñan unha mala proporción dos ingredientes necesarios... Ou directamente os ingredientes utilizados están mal escollidos. Se tan só contase cunha pequena axuda para extirpalo e sanarme! Aínda que fose simplemente nunha mínima parte! 

   Isto non é mais que unha regurxitación da mala bile que teño acumulada, que evito vomitar por se contén acetona ou outro tipo de disolvente que cause estragos no seu radio de expulsión. Este virus non é mais que unha idea... Unha puta idea! Un conxunto delas, mais ben, que están determinando como vai todo ao meu redor. Estoy consumido por elas e canto mais consciente son da súa existencia, mais afundido estou. 

   E non, isto non é un fodido alegato sobre que estou medio tolo ou que todo o que me rodea é unha merda. Non.

   Podería facer agora mesmo unha larga lista de moitas cousas que me rodean que son putamente fermosas: cervexas con amigos, sonrisas sinceiras, música en todas partes, risas que dan a vida e fieis escudeiros ata a morte. Son incontables cousas, soños, esperanzas as que fan a un sacar cada mañá os pes da cama, para avanzar por este raro camiño a recorrer, que é a vida. Para loitar armado con coitelos ata os dentes en todas e cada unha das batallas que non propón, por moi interminables que nos parezan. E, por tanto, sei que atoparei a cura deste virus de merda. Porque nalgures está esperando por min. 

Na-do

Que todos vimos da nada

e é na nada

onde nos atopamos coa

nosa eterna esencia.

Que o todo é nada

e nada é eterno.

E a máis absoluta nada,

pode envolvelo todo. 

Cura e resurrección.

Nunca quixen,
que marcharas.
Que colleras as
maletas,
as historias,
as nosas.
Que as gardaras nun 
caixón,
deixar que o tempo 
as desgastase.

Pero era necesario.
Para saber que perdemos.
Que eu te perdín,
e que ti
me perdeches.
Moito antes do que
nós
percibíramos.

Porque foi moi 
perigoso
dicirche 
"Necesítote", comigo.
Foi velenoso, contaminante.
Decatarme de que as
relacións humanas,
son virus 
se non se lles atopan
a cura a tempo.

Pero era necesario
golpearse coa cara no chan,
asumir a realidade
en lugar de finxir un día máis
unha ficción que se
ía facendo máis absurda,
burda, rocambolesca,
cansada. 

E, xustamente esa foi
a salvación. A miña polo menos.
Verte marchar.
Portar as nosas historias
dentro do corazón, 
da memoria.
Partilas para saber, que a despedida,
era a mellor alternativa. 

Resaca ficcional.

Vida, esa grande e única: 

hoxe, só hoxe, permitinme 

caer,

quedar axeonllado. 

Ante os teus golpes.

Ante esa diversión que

ten para ti

causar estragos.

Por facerme pensar.

Recordar ao queridos

que se perderon polo

camiño,

recordar cantar baixo

as noites feiticeiras

de lúa chea. 

Facerme ter en conta

da merda que me rodea,

merda intelectual. 

Propia e de niguén mais.

Ficticia.

Por saber que non son tan malo.

Por saber que son

mellor do que eu

creo que son

e sabelo

e non creer que o son

e non saír deste puto bucle,

círculo que

sube e baixa,

que vai dun polo 

positivo cara un

negativo. 

Sen fin, sen saír. 

Unha especie de eterno retorno.

Escoitar "Wish you were here"

baixo a chuvia,

chegar a Ítaca, 

bailar sen descanso

nunha noite de 

indixente inxesta alcohólica.

Esas cousas, entre outras,

que retorcen os fígados,

alteran os sentidos, 

retumban o corazón. 

Que supostamente nos fan sentir vivos.

Hoxe, só hoxe, non sinto vida...

Ou quizás sexa ao revés...

Que este nó no estómago,

sexa en realidade, 

este nó sexa que me sinto verdadeiramente vivo. 

#2

Perdido,
neste camiño.
Múltiples bifurcacións
diante de min.
Non emocionan,
tampouco asustan.
Ningunha alternativa visible
parece solución.

Perdido,
pero ledo por
atoparme perdido
atopando o camiño.

Na nada, respirándoa
en nada,
vivindo e
sendo a nada.


Querer desfrutar
do feito de desfrutar
de atopar en troques
de buscar,
Sen desesperada espera,
sen necesidade,
abandonando o medo...
Ese merdento, conxelador,
pero motor de supervivencia.

E as pegadas
que veñen
detrás miña, desta vez
pouco din sobre min.
Non preciso sabelo, desta vez.
Non quero, non.
Non me interesa, desta vez,
non hai necesidade
de entender cómo
estou ante o que me rodea,

Deixando, por unha ocasión,
por unha puta vez,
que sexa o camiño
o que me escolla
en lugar de
elixir un camiño
que de pouco serve.

Día 1

Non hai 
peor tormenta
que a que nos 
mesmos creamos.

Non hai calma 
que apacigüe
este chaparrón,
débil pero constante.
A goteira continua do vivir. 

Non hai xa 
nada que dicir,
pero moito menos
que sufrir.

Non hai perda
porque xa hai
tempo que a 
presenza desapareceu.

E o pouco que 
hai, a min
de pouco me serve.
Para recoller as
cinzas do chan,
para recompoñer
aquel cristal quebrado 
dos marcos das fotos.

Pouco, pouco queda.
Tan pouco o que queda,
que significa baleiro. 

Espírito de avance.

So queda...
Rexurdir, rexurdir
como a Ave Fénix
das súas
cinzas. 
Levantarse
despois da caída,
do desastre,
da falta imperdonable.

Coller os folgos,
refacerse,
recrearse,
retorcerse con esta
carraxe de cartílago
coberto de marfil aplomado,
deste desánimo
desta desaparición,
deste adeus,
despido e 
falta improcedente.

Buscar sorrisos 
onde no soen aparecer,
loitar contra esta
repulsa á
soidade.

Recompoñer eses
pequenos anacos do meu ser 
anterior,
que non casan,
con quen tentaba 
ser,
ondeando unha bandeira
na loita polo eu.
E, atopar, de novo
o eu, o meu 
eu.
Incorrompíbel,
a partires deste
mismo instante. 

Son eu o que decide,
dende agora,
quén cura as miñas feridas,
orixinadas polo devir das
impestuosas circunstancias
desta vida,
se eu
ou o tempo.

Sonata de inverno

Cóntame todo o que as dúbidas 

fanche sopesar... 

que aterran,

petrifícante, 

non te deixan 

actuar.

Cóntame todo o que queiras

estou 

disposto a escoitar,

dende 

a mentira á máis

das estúpidas ideas.

Dime, se gustas, 

cando tes

pensado volver, 

cando cres

que precisas marchar. 

A melodía da túa voz

é o único 

que me queda. 

O último retazo do que

nun momento 

existira. 

Só permíteme escoitarte,

bailando os teus éxitos,

rumiando os teus fracasos... Pero 

non tornarei molesto 

ou odioso

se non podo, 

Se ti non queres. 

Paseo.

Miles de formas desconocidas a mi alrededor daban cobijo a mi sombra, oculta tras una inmensa capa de lodo, pesada, de la que me era imposible escapar, pesada, que me hundía, pesada, perseguidora, percal, chungo percal. Los cigarrillos no sabían igual que antes, el whisky sabía aguado y el tequila ya no me rascaba tanto la garganta. Y yo, mientras, paseaba por la calle, sin encontrar nada, ningún indicio de vida existente, que me salvase de esta peligrosa noche. Paseé durante horas bajo la lluvia, purificando (o intentándolo, al menos) estos instintos para que no me llevasen a un lugar peor del que me encuentro ahora mismo y saciando una sed que no se apaga...

Un viejo estaba bajo un soportal, un viejo loco, un "sintecho" más cuerdo que la mayoría de los habitantes de esta ciudad... Habló de fechas apocalípticas, de abducciones extraterrestres, de la vida que llevó... "Las historias definen la vida de un hombre" gritó en un momento de insana cordura. Y mientras me alejaba, éste individuo de larga barba blanca y escaso pelo en la cabeza cantaba una bonita melodía. Cantaba bien, aunque su aspecto demostrase lo contrario. Cuanto más  y más lejos me encontraba de esa cancioncita más me hundía, incomprensiblemente, en la miseria. Y tan sólo porque tenía de forma repetitiva en mente una frase que alguien muy importante me dijo... Que el tiempo era lo único que nos quedaba. 

Axioma de realidade.

A pradaría ardeu da mesma maneira

que o lume desfai a neve.

E nas ladeiras das montañas mais escarpadas,

queimabámonos coma se estivésemos feitos de xeo.

As estrelas desprenderon calor errante,

que se esvaeceu coa caída da chuvia.

A lagoa que se prendera coma un misto,

evaporouse e deixou un espazo oco.

Ollei cara o ceo decrépito,

xa non me falaba do noso gran porvir.

Lembrei que dixeras que 

o amor era lume.

Era lume que se empequenecía co paso do tempo 

e os seu complexo destrutor.

Era lume forte, fortísimo.

Engaiolante.

Excitante.

Trepidante.

Terriblemente exasperante.

Mareante.

Moi pouco constante.

Ferinte.

Lembrei a munición que nos atrapou,

a metralla coa que nos acribillamos nas noites longas de sol a sol,

os explosivos cos que derrubamos as barreiras da carraxe e a dor,

o perigo da chegada do día sen amor.

Lembreino cando nos abandonou, cando se extinguiu.

E así souben

que non era magnífico.

Non era tan magnífico.

E así caín do pedestal.

E así escapei correndo.

Corrín, lonxe,

evitando que a desesperación

e a loucura me atrapasen. 

Sen cravarme agullas,

sen ameazas,

sen rancores,

a sentencia perdida e o silencio

foron suficientes para min.

Roubáronnos o perigo.

Perdímolo.

Aquel perigo que nos facía sentir tan vivos.