Noiteboa.

Se nos fixamos nestas datas
nos acontecementos que rexen os nosos días:
indixentes prostituindo a súa dignidade 
por 20 céntimos nunha gran capital
mentres durmen no caixeiro dunha gran multinacional,
os desperdicios que xeramos,
artistas que so se poden gañar a vida
recibindo o alcume de perroflautas,
a poesía que morre cando a cera da candea se remata...

Estas cousas, entre outras,
fan ver que a roda da vida, que non cesa
xira de forma ridícula.

Pero non faltará o tequila
e Exile on Main St. cunha cervexa na man,
as apertas cheas de maxia na madrugada 
e sexo matinal. 

Godot.

Pode acaso existir terrorismo de acción contra a espera?: 
buses da espera,
horas mortas da espera,
chamadas en espera. 
Non aguantar a espera nas salas de espera. 
Inmovilidade da espera. 
Espera a que pare de chover,
neste espírito que está en continua espera. 

Mentres o sol non sae,
o tempo corre
mais áxil que a vida mesma
que se perde esperando
a que algo aconteza. 
Esperando a coller os folgos
necesarios para rebatir esta espera
cun acto de vandalismo activo. 

Mentres a espera, desespera.  
Este reloxo de area non cesa. 
As boas novas non chegan. 


E así, polo menos, Beckett púxolle nome á espera. 
Porque Godot nunca se presenta. 

Continuo.

Dime como che da aínda por seguir esta sombra,
por permanecer pegada aos meus pasos,
por evitar que esvare. 

Que xa fai un tempo que nos coñecemos
e sendo así, uns perfectos descoñecidos
coqueteando a coñecerse,
segues aquí. 
E non marchas.
E estou encantado diso. 
Porque es compañeira de viaxe,
porque es apoio incansable,
porque mécesme neste sono que de momento e inesgotable. 

E así, como somos,
dous descoñecidos,
facéndonos preguntas bobas pero cheas de sentido,
pasamos as noites espidos
e eu, de vez en cando,
aínda me abraio, de que sigas estando aquí comigo. 

Electricidade

Xa morreu o momento
de estar asentado nestes templos mentais
mirando a treboada que nacen deles
e quedar perpexlo desde o chan vendo os lumes celestiais. 

Non cansarei de repetirme
que este poema servirá de azoute 
para abandonar a corrente eléctrica
e ser, por min mesmo, celeste e iridiscente. 

Para iluminar coa luz deste peito
unha cidade enteira
e ser así central térmica 
para nutrirme de todo, pero non morrer con todo. 

Cerámica.

A ti, que fai anos, deixaches a alguén na UCI: 

Plasmo estas verbas a modo de texto narrativo. Non busco poetizar algo que non entendo. Non podo. Non sei se son capaz. E directamente, non quero. Porque non é xusto enbelecer algo incomprensible. 

Coido que as veces, somos o que nos mesmos dimos de nos. O que lles dicimos a xente que queremos. E nunca entenderei como puido existir alguén que nunca foi o que dixo que era. 

Que mentiu e feriu. Que me fixo anacos e despois diso, rabuñou os anacos que quedaron tras romperme como cerámica. 

Sendo eu tan feble e delicado coma a cerámica. E, que ademais, sigo sendo. Cerámica. 

O caso é que era o rei do mundo. Con esa persoa, por primeira vez puiden sentir cousas marabillosas. Entendín o teu vo raso como un estado etéreo de felicidade.  Era eu un rapaz. Tímido, non moi popular, pero sí rodeado do que daquela consideraba bos amigos. E de ti, sombra que nunca me abandonas. Para ti vai este texto. Porque non só fixeches que fose cerámica quebrada, non. Despois de rabuñarme, queimaches todo. Todo o que había ao redor. Como? Sendo eu demasiado bo, e por conseguinte, demasiado parvo. Sempre me defendín ante ese pensamento como que era moi inexperto. Vamos, o que ser di ser, novo. 

Pero, de todos modos, non foi o dano que me fixeches o que de verdade me doe, non. Porque iso pasou e as cicatrices quedaron pouco a pouco pechadas. O problema foi a enfermidade que herdei, senón de relacións sexuais precoces, de hábitos amorosamente velenosos, que, moldearon a miña forma de entender, de ver, de sentir. Fixeches dun rapaz con escasa confianza nel mesmo, a alguén que vagamente podería confiar para abrir o seu peito e ensinar o seu corazón en chamas alumeante dos primeiros homes. Porque pasei de ser o rei do meu mundo, un mundo ben artellado e practicamente perfecto, a un bufón pusilánime con cornos. Moitos cornos.

E así me paso agora a vida, sen poder extirparme esta enfermidade crónica. Pero supoño que por iso mesmo, son un guerreiro, mais invencible e mortífero que calquera outro. Con medo, sempre con medo, pero sen quedarse quieto e sen deixar de vencerse pola enfermidade que deixaches marcada a lume na pel, coma se marcan aos cabalos para saber cal foi o seu primeiro dono. 

Tremor.

Xa volveu a miña imaxe mais taciturna. 
O asasino de Laura Palmer. 
A miña versión cóncava do reflexo convexo que amoso. 
O tremor chegou sen avisar como ave nocturna. 

E dime, meu amor, se aínda así
pódese respirar neste océano das dudas pasadas
medos da psique,
pesares que lastran esta alma. 
Porque o tremor estóurame no corazón
e non vexo o momento de ser mar en calma 
para ti, para min, porque quizáis
son remuíño de ideas non calmadas
e os vendavais da miña mente traizóanme sen aparente razón. 
Mais o tremor non pasa. 

E non soporto este tremor, no que,
abandonado a ti e ao latexo do teu amor,
penso que o precipicio chega
e pode ter o título de outro autor. 

Pan.

Teño que admitir que me aterra a idea de verte rodeada de cadeiras e costas de outros brazos,
que te probasen, así como di Ángel González, coma os panadeiros
e te repetisen, e te repetisen.

Porque non es miña, e non pretendo que o sexas,
pero que me acompañes e me mezas no teu sono vívido,
que transitemos esta senda que nos inui casualmente
e que casualmente sexas a luz prendida que guía o camiñar. 

Porque son o afortunado do botín de verte medrar
e así como ti medras, eu tamén son árbore 
que tenta alcanzar o celestial.
Porque son o rei do púlpito no que este levitar me alzou. 
E quero seguir sendo o que ocupa ese lugar especial para ti,
sen que outros brazos te rodeen as cadeiras e as costas
e que, como diría Ángel González, te repetisen e te repetisen,  coma os panadeiros
despois de terte probado. 

Dez pavos.

Hoxe atopeime dez pavos na rúa. 
E aínda así, non me alegro. 
Porque estou conxelado.
Atopeime dez pavos e estou conxelado.
Esta noite avecíñase longa
mentres as pedriñas caen ao baleiro
desde o bordo do precipicio. 

Ese maldito acantilado que subín, 
tan temeroso e ilusionado,
ten fin e eu teño o valor de facer equilibrios sobre un pe,
sabendo que son carente total de ter equilibrio por min mesmo.

Atopeime dez pavos,
mentres o balbordo dos claxons 
e os motores, tintineando as luces dos carros,
inpedíanme soltar as bágoas,
que agora estarricado na cama,
conxelado,
non son quen de extirpar, por moito que devezan por saír. 

Caerei por parvo, chorarei como é necesario, ou me alegrarei por atoparme dez pavos na rúa? 

Contigo

Trascender o banal para divisar o camiño,

banalizar o trascendental para camiñar

así quero continuar por sendeiro sinuoso contigo. 

Bailar co descoñecido camiño perdido,

descoñecer o baile da noite crepuscular

para divisar luces contigo. 

Harmonizar o sentido para ver o camiño mais nítido

sentir a harmonía do teu corpo astral

así ser lobo famento palpándote ata o fígado. 

Reflectir o camiño para avanzalo contigo

camiñar sobre o reflexo dunha sombra boreal

agarrados da man xuntos, sabendo que así, o camiño garda menos perigo. 

Risco

Hoxe veño a falar do precipicio
de verlle os fociños a un novo inicio
de estupefacto ver tornar 
un segundo nun lategazo. 

E quero chorar
por observar como un mal designio
apodrece a flor mais bela,
como un instante pode 
corromper un alma que pensei que era eterna. 

Sangue

Desculpádeme, se cando tento sangrar,

Sangro tinta que de min fala.

Sangro porque non son capaz de fuxir das miñas manías malas,

Porque este ego é protagonista de incontables batallas.

Batallas que falan de mar e de sangue,

De sangue e ferida,

De ferida que mata,

De matas de pelo, en zonas calvas.

De calvas que eu temo

E do temor que as veces me asolaga.

Asolagacións que inundan a miña alma

Un alma perdida que non sabe exactamente por onde carallo vaga.  

E que mesmo eu vago perdido moitas veces nalgunha puta tasca.

E nesa puta tasca bebo cervexa barata

Barata si, posto que son pobre de natureza herdadada,

Mentres que barata, demasiado barata tamén é a paciencia que non sempre me acompaña.

Porque non me acompaña ninguén, neste camiño que vai ata a un oscuro destino

e que non é nin de ouro nin de prata.

Porque a morte é a únca compañeira aliada.

Porque quizáis algunha rapaza comigo estivo aliada e fixo ferver en min unha paixón exhacerbada,

Unha paixón que me fixo voar ata terras lonxanas

Pero ben lonxanas quedaron tamén as victorias celebradas.

E durante  o avance polas autopistas que me levarán ata terras furadas

Abertas de par en par,

Agardando que chegue o momento de pousarme nelas,

Introducirme nelas

Despois de que todo o meu sangue flúa pola terra

Que devoren carne, osos e penas

verei á morte aos ollos , nese momento

direille que eu gañei, porque parei de supurar sangue envelenado polas venas. 

Gettin' me drugged.

Teño medo
de que o fume do tabaco me leve.
Mais son débil. 
Medo de que un día 
sen querer saber os comos e porqués,
te vexa marchar 
nunha viaxe sen retorno. 
Non quero ser tan débil. 
Que te vexa marchar, nunha viaxe sen retorno
mentres a túa sombra ocúltase entre o fume do meu tabaco.
A debilidade pode que me mate. 
Teño medo de que te vexa marchar na túa viaxe sen retorno
mentres o fume do meu tabaco, que borra a túa sombra, me mate lentamente.
Mentres no meu recordo o único que perdure sexa ese fume
que lentamente estame levando, borrando a túa sombra. 

Que deixes de ser luz e convertireste sombra,
que non volvas. 
Mentres no meu peito,
o cancro, sexa o único recordo marcado a lume candente
dos días nos que as noites foron curtas porque durmimos
e os días soleados porque os vivimos. 

Devagar.

Acontece.
Acontece o abrazo. 
Acontece todo o rato.
Os claxons.
Acontece sen pensalo.

Acontece a respiración,
as ganas de voltar e fuxir,
os camións do lixo,
o peito fervente e baldío. 
Aconteces ti, co teu xenio
o teu humor
e bicos impíos. 

Acontece a vida,
aconteceu a devoción polos faros abandonados,
acontece o devagar dos pensamentos. 

Reencarnación

Por fin xa me puiden quitar
o traxe de verme
de monstro
de espírito malvado
a anacos,
despegalo da miña pel a tiras
ser un recén nacido
ca epidermis quente e suave. 

Por fin renacín bolboreta
neste campo de flores murchas e rotas
no que xa fai un tempo caín moribundo. 

Por fin, xa era hora de emerxer
de levantarme da caída na terra coa forza do furacán. 
Por fin volvín florecer.
Por fin peguei o chimpo ao baleiro que precisaba.
Por fin abrín as ás e decidín lanzarme ao aire para voar 
e notar a brisa que me acariña. 

Autopistas

Volveu a brisa do verán, bañada en auga salgada e herba recén cortada.

Chegou a min coa miña nariz completamente conxestionada. 

Mentres observaba como as autopistas que camiñei estaban xa desdebuxadas.
Foron por min abandonadas. 

Sabía que lugares transitei, nesta inqueda camiñata 

mais as fotografías que tomei, estaban incompletas, como inacabadas. 

Vivín grandes fazañas, que agora xa están nun cofre 

de mimbre gastado, esquecidas, maltratadas,

pois non sinto a grandeza que antes eu lembraba.

Sei de onde veño, porque no camiño quedaron pegadas, 

pero semella que agora tornaron pantasmas. 

E o cheiro da primaveira, pasou desapercibido como algunha rapaza 

pola que o meu peito moito non palpitaba.

E o do verán estase a repetir, igual de feble e atractivo

e o do inverno e o do outono, pasaron, pudríronse unha vez mais 
como rosa murcha e desengalanada.

Porén, pretendo revivir a vida das autopistas malgastadas,

unha vida que a cada metro que avanzo semella mais e mais desperdiciada e borrada

virando a vista cara a tumba que me espera ditosa e nada enloitada.

Coido que, 

as autopistas, sempre estarán presentes, aínda que 

non as poida revivir dentro da miña mirada. 

Exorcismo.

Dentro da soidade silandeira do cuarto espido baixo tez escura e mortecina. 
Sons gotean de cando en vez. 
So eu os podo escoitar. 
Toda a paz enmudécese cando chegan
os susurros de impíos morcegos 
que tentan augurar tristes baladas futuras
sobre apetito e cunchas esmagadas. 

E eu, intento exorcizar estes demos
que teño engaiolados nas miñas costelas
coa luz dos cigarros prendidos, que brillan como a chegada dun novo día. 

Untitled.

Levo moito tempo de espera.
Agardando.
Gardando o silencio das voces da cabeza. 
Sentindo o tremer das miñas tempas. 
Pero o que quero non termina de chegar.
Moito que dar aos demais pero o que
esperas que chegue non da chegado. 
Quizáis será culpa miña. 

Como vai todo meu?
Que tal che va a vida?
Non creo que sexa moito pedir. 
É moi sinxelo sentirse so.
Aínda o é mais se 
o estás. 

O meu ego e o mais ego de tódolos egos.
E iso é como vivimos cada un de nos. 

Vergoña.

Dixéronme que só me podía anoxar. 
Dixéronme que non podía chorar. 
Que os meus sentimentos entraban no abano dual da luxuria e da brutalidade. 
Para ser un home non podía chorar, dicíanme. 
Non choran os homes: pois eles xogan, 
beben 
e foden. 

Esquécete de xogar con bonecas,
de utilizar patíns
de bailar - dicíanme- iso é de nenas.
Dixéronme que me tiñan que gustar o fútbol, os deportes en xeral 
e tamén o armamento militar. 
Que tiña que ser un tremendo depredador sexual.
Campeón! é o alcume que entre eles se dan. 
Presumir das miñas conquistas amorosas.
Ser o mais forte. Beber whisky a pau seco. 
Escoitei que me dicían -os moi cabróns-: 
sé un home. 
Sé un home. Loita, fode, bebe e come. 

Os homes son fortes e non choran. 
Non amosan os seus sentimentos.
E se o fas, maricón. 
Que o meu carallo ten que ser o máis vigoroso e robusto do país. 

E eles non se dan conta da vergoña que un 
pode sentir cando camiña pola rúa de noite
e ve a rapazas atemorizadas por se o individuo
que vai detrás delas pode facerlles dano. 
E non se decatan  
da vergoña deste concepto fascista de virilidade
ligada ao trato malvado.
De superioridade moral. 
E non queren ver mais aló 
da punta do seu enorme rabo. 
Da vergoña ter pirola. 
Da vergoña que os homes sexamos noxentos. 
Da vergoña non poder chorar.
Da vergoña ter que demostrar hombría 
por forza ou conquistas sexuais. 
Da vergoña non poder chorar.
Ser home, da moita vergoña. 
Os homes son salvadores, dicían.
Os homes non poden ser salvados. 
Son víctimas da súa maldade. 
Todos somos víctimas da maldade masculina. 
Quen salvará ao mundo dos homes? 

No ceo, a brisa e o vento.

E xusto aquí, mentres o insomnio me escolleu a min
podo ver como fuxes mais aló do marco de Morfeo
como cabalgas polo aire de materialidade ficticia,
como danzas entre pó de estrela. 
Mentres a quietude póusase
sobre o éxtase, sobre o pálpito.
Tamén así podo respirar.
Podo pensar.
Podo camiñar  porque 
o aire está fresco, a mente baleira e
as costas sen peso. 

E ver como o raio transparente que me partiu -hai xa un tempo-
mantenme todavía grazas a ti no chan preto.
Sen sentir os mareos,
podendo soñar unha pizquiña mais do que debo e bebo. 
Porque ti tendes os fíos do titiriteiro. 
Porque ti tendes unha corda para non esnafrar os fociños no pavimento. 
Aliméntome dentro da burbulla que ti creaches
e grazas a cal eu podo crer que floto polo ceo. 

Sen ser tolo descarado desta vez,
senón cordo ben ataviado neste noso traxecto.
Con puñados de leccións aprendidas nos petos
e o corazón máis relaxado. 

E decátome. 

Decátome que tamén a paz está nos teus dedos,
que no teu ventre a calma vence ao impaciente desexo.
Que non todo é explosión, orgasmo e vértigo.
Tamén respiro e non retrocedo.   

Respirar.

Respirar
mentres o insomnio me deixa na soidade que por ratos devezo
e non me deixa acompañarte mais aló do marco de Morfeo, 
sen o material ficticio do que escapar dos lamentos.
Mentres o insomnio me acompaña e 
as veces para observarte desexo,
cando ti xa non tes forzas para erguer o peito,
seguirei soñando desperto
para ver se polo menos podo describirte con algo de acerto. 

Idas e voltas.

Abrázame,
esnaquízame,
abrígame,
mátame
con eses ollos de gato pardo. 

Clausura a miña boca,
pospón a miña axenda,
deshonra as miñas manías,
formula a ecuación do desexo. 
Fáltame, éncheme.
Fódeme. Abandóname. 
Vaite, volve.
Pendendo dos abaneos da túa chegada. 
Temendo o día da túa falta. 
Que o cambio, as idas e voltas,
non falten. 

E mentres, as constelacións 
debuxan o brillo das túas pestanas. 
Podo palpar do firmamento
a suavidade das túas olladas. 
Nada é tan escuro como 
a luminosidade 
sen o brillo das túas fouces brancas. 

De terra a terra.

Que mágoa neste momento
ser, pero non estar.
Non estar como as árbores que se contonean co aire,
non estar como o regato fluindo ata o mar,
non estar como a terra recibindo o abrigo da chuvia,
non estar. 
Non perderse como ave nocturna,
non disolverse como barro,
non ferir como saínte de rocha calcárea,
non estoupar como o solpor da mañá.

Mais si estou aquí inmóvil,
agardando a que chegue o total manto estrelecido da noite, perenne, 
cavando o meu furado nun campo de papoulas,
desgranando qué comerei hoxe e que almorzarei mañá,
fuxindo da soidade,
tapando os ollos,
deixando de sentir latidos,
queimando a pantasma dos bicos que xa quedaron no recordo,
esquecendo o olvido,
lembrando o temido,
medrando e medrando, envellecendo e finando.
O remate é un finado ficado. 
E así por fin 
ficando nesta terra 
que da ao mar e 
do mar ascende ao aire, batindo co vento,
chorando ca chuvia,
comendo coma os vermes dos esqueletes. 
Deixando que nas avenidas, medren 
margaridas,
lirios e mais ortigas. 

Desexo de diferenza.

Partindo da base profunda
do mar en calma que fácil se encoleriza.
Partindo de querer ser 
Partindo de querer ser o fodido iceberg que afundiu ao Titanic.
De querer ser outro ou outra. 
Ser Humprhey en Casablanca
ser George Harrison 
interpretando cun sitar unha hindú balada. 
Con Janis ter unha noite desenfrenada. 

Partindo dos bicos nunca dados,
das caricias nunca aceptadas. 
Sendo o desexo de ser a ilusión do que se quere ser. 
Dos espíritos que sempre regresan. 
Da escapada a cal e canto fechada. 

Partindo do silencio que sempre me acompaña.
Da música que as veces me subtitula,
dos xemidos que me desgarran. 
Desexando que a miña BSO
fose algunha soundtrack macarra. 
Fliparía sendo heroe de capa e espada,
mais so chego a bufón de corte engalanada. 
Sería Freddie Mercury, Marilyn Monroe, Nina Simone, David Bowie. 
Pero son un farsante que mostra as súas ansias de maneira descarada.
Un simple can calado que pola súa comida agarda. 
Debezo por desdibuxar esta cara, 
quitarme a maquillaxe que a enmascara.

Autopsia do pasado.

Recapitulando os intres da nostalxia. 
Wish you were here a todo volume,
furando os tímpanos, así sen pensar.
Sen pensar mais. 
Recapitulando o pasado lastrando ao futuro,
co presente mermado, tintado de azul escuro. 
Recapitulo o Let it Be en Sheffield.
Bicos en lingua estranxeira. 
A primeira probatura desa droga agridoce. 
Recapitulo o 31 de decembro, ano 2011.
Porlle cara á vegoña, á humillación
á dor a gatas dentro do salón. 
Saber que se pode ser moi fillodeputa.
Recapitulo Let it loose facendo ruxir á besta,
coiro de pita e nó por dentro do corpo.  
Recapitulo noites de desenfreno con regusto 
a vodka, tequila e demais
bailando cos compadres nalgún sucio local. 
Recapitulo a primeira marcha fúnebre que seguín,
recapitulo canutos e Extremoduro,
recapitulo o disparo mais certero da anguria
que recibín cando a decepción me invadiu. 

Recollo os anacos desta alma vagabunda
para saber de onde carallo veño e non vagar moribundo.
Mais nada acontece, o tempo mengua este espírito. 
A planitude das banais e inertes cousas
agardando polo fráxil devir das mesmas. 
Nada pasa. Só o tempo. Que arrasa e traspasa
as barreiras desta insana cordura. 
As estelas do pasado son espellismos. 
Algunhas amargas, hai algunhas picantes,
gardo bo recordo das doces. 
Os amores que acabaron na morgue,
o florecemento dos lirios no corazón
e as noites de desvelo fodendo. 

E así será a vida. Iso din. 
De que pasa e non mais. Iso din.
Din.

Que vai de perder, perdendo despois de perder. 
Volvendo a perder. E eventualamente gañar. 
Pero xa non queda claro se se gaña perdendo
ou se se perde gañando. 
Perderase, gañarase. Todo pasará. 
Os sucesos están humanizados: nacen, medran, morren. 
O amor, porén, reprodúcese e nos reproduce. 
Reproducíndonos, outras veces non.
Tanto ten todo, nada importa.
Importa ben todo, nada da o mesmo. 

Apodrecendo no mesmo.

Aos que tememos á parca,
aos que fuximos do esquezo,
aos que buscamos alento entre o escuro.
Non temamos.
Somos fillos da luz e do momento.
Somos eternos no tempo e na memoria.

Non ficarán no baúl dos recordos
os lugares da victoria e da derrota,
do éxito e a decepción,
do sexo e as bágoas,
do furor e a ferida.

E todo seguirá
e nada tamén seguirá
como seguen os ladridos
dos distintos cans,
as mensaxes á deshora
que non das mesmas persoas pero 
si chegarán,
o tac do reloxo que nunca deixará de soar,
as borracheiras desta noite de tequila
e a noite que virá quen sabe se de namoramento ebrio
ou completamente esnaquizado.
Será todo, nada será. Tamén.
Todo muda, nada fica igual. 
E neste rebumbio no que vivimos porque 
nacemos tendo un fin,
nada é o mesmo e todo sempre será igual. 

Correndo por camiño equivocado.

Definindo os espazos baleiros: os teus, o meu.
Baleiro o meu cuarto cando marchas,
baleiro o vaso cando non está medio cheo.
Baleira a rúa, tan chea de xente.
Atoparse só, tan rodeado. 

Baleiro son cando a decepción me entorpece
tamén baleiras as bágoas que
non me baleiran pero si me enchen. 
Baleiro o verso que tan pouco me place. 

Baleiros os templos sagrados do drama,
baleiro o estado.
Baleiro o paquete de tabaco, cheo de cancro. 
Baleiro de todo, enchido o peito de nada. 
Baleirado cando repouso a vista 
nalgunha perdida mirada. 
Baleira torpe amizade. Baleira, inocua cobardía.
Medo baleiro do baleiro que me asolaga. 

Baleiro despois de foder,
baleiro antes de comer.
Cheo da angustia do non saber. 
Da fraxilidade do ser,
da insoportable levidade do ser,
da anorexia de porqué ser como se é
e non ser outra cousa mellor que ser, ostia, ser. 
Sendo así sen ser doutra forma,
mais baleiro por ser, que sendo,
sen estar cheo de plenamente ser. 
Que peligrosamente leves
son as barrenas do ser. 
Tendo que ser alguén nesta vida,
para esta sociedade
e polo de agora sei
que de baleiro me teño que encher. 

Si, pero.

Mal nigromante,
vulgar ofrecedor de versos,
adiviño pouco locuaz,
con tres dardos
fallando sen atinar nunca
na diana. 

Non penso en dar estes versos
a quen non os merece. Nunca.
E pobre daquel que faga algo para non merecelos.
Se chega un fallo, as cordas serán cortadas.
Desvalido o contacto.
Esperade a peor da miña merda para vos. 
Non haberá mais poesía. 
E doerá que non a haxa.
Perderase. 
Como xa se deu por perdida
noutras tantas ocasións. 

Xa as pantasmas fuxiron,
mais elas queren de cando en vez
volverme visitar. 
Por se as botaba de menos.
Por se as esquecera. 
Pero é así.
E por moito que 
atalle para enganar á temida
burla que tanto aterra,
esta, ocasionalmente,
quere presentarse diante miña.
E os arrepíos con suor fría
instálanse de novo 
e retumban nas tempas. 

E a roda xira.

Oxalá poder vestirme sempre

cun traxe de ignorancia.
Ignorante rei emperador. 

Resultarme sinxelo vivir

ao marxe da hipocresía

deste sol que impera.
Das folerpiñas que tecen
o contacto entre os coitados humanos. 

Non ver as máscaras que

certos malnacidos levan postas. 

Mais non podo,

non evito non querer levarme sorpresas. 

Vivo polo traballo,

traballo pouco para o que vivo. 

E traballo,

e non vivo

e temo

mais non gozo. 

Ou as veces si.

Pero tamén non. 

E entro e saio das dúbidas

coma se estivese dentro dunha

porta xiratoria. 

Porqué si?

Porque non.

Porqué quizáis si agora

e non mais tarde

e establézome entre e doutrina do ben e do mal

sen saber qué está ben malamente

e qué está mal bondadosamente. 

E primeiro reina a tempestade,

epilogada pola calma,

nun fluxo inconstante 
de camiños sen saída
e prados demasiado chans

e a vida

váiseme entre buses perdidos

para ir ao traballo

e traballo con calma

e café con cigarros nalgunha sucia cafetería. 

Chegando a brilar iridiscente.

Pintei constelacións no ceo
que me falaron da luz que brilaba
entre as túas pestanas. 
Qué paz de tinte de salubridade
estase recolectando entre as sabas. 
E por unha vez, a tranquilidade
no cuarto e na mente está instalada. 
A calma fronte a necesidade do innecesario
e a simplicitude inexistente dos pasados traumas.

Hai un mar en calma no peito
e bicos marcados na alma. 
No horizonte pérdese o traxecto da vista
e así, o devenir das cousas, importa xa ben nada. 
E tanto ten o paso do tempo
se aínda podo seguir as túas pisadas.
Pintándoo todo de negro,
para así atopar a luz entre as túas brasas,
mais sen esquecer a forza motriz
que me une as túas cadeiras, muller 
-aínda que non o creas- de nobreza dourada. 

Espalda con(tra) espalda.

Que non vos mintan: 
nin os mais malos agóchanse no nocturno oscuro,
nin os bos evitan o traxe de luto.
Que a felicidade da primaveira é unha merda consumista
e o outono non so é unha flor murcha e esquecida.
Que non vos digan que non choredes, 
pois nas bágoas está a redención que merecedes.
Que non vos usurpen a liberdade de berrar
de cantar e de bailar,
pois na música e na loita están as ganas de festexar.
Que non vos limiten as vosas ansias de soñar,
pois elas levaranvos fulgurosamente ata onde desexades estar.

E se a esperanza está colgada do fío máis fino
que podedes atopar,
asegurádevos de que as tesoiras que o poidan cortar
teñan a súa folla desgastada de non podelas usar. 
E se vos, que me escoitades, queredes comigo brindar
non dubidedes que ao voso lado ei de estar. 

Compadre, ti -entre moitos outros- que ao meu carón te atopas,
que son fráxil e rochoso, esa idea non pervertas.
Pois non me esquecerei de que se me fodes
eu pódote foder a ti tamén. 
E se queres abrazarme, abrazareite tamén. 
E tamén chorarei, se ti me fallas desta vez. 

Adeus, quente e morniño.

Onte vin morrer un paxariño.
O seu plumaxe perdeu brillo
formando parte da agónica paisaxe urbana. 

Xa non cantarás máis, pobre paxariño,
e eu gardarei un oquiño
para lembrar como un espazo baleiro ocupou o teu sitio. 

Dígoche adeus, como meu pai llo dixo ao meu avó,

e como este llo dixo ao seu,

e o seu díxollo tamén ao seu,

e este ao seu tamén,

e como así aconteceu século tras século. 

Agonizando as despedidas ata o mínimo común segundo. 

E supoño que, nisto de dicir adeus,
todos nos curtimos, e a min tocoume facelo
vendo como marchaches daquí, pequeno paxariño. 

Por fin no céspede.

Difícil describir
cando puideches sentir 
por unha vez que 
os arrepíos non tiñan 
forma de etéreo elixir. 
Chegaron en forma de 
leve descarga eléctrica
dende as fosas mais profundas
onde os pes se acomodaron 
sobre agochada terra.

Que nin floto de chuvasco en chuvasco
nin cabalgo sen disolverme 
na carroza de Helios. 
Mais si enrédome 
profundizo
simbiótico con vermes
enraizándome cor madeira,
sobre agochada terra. 

Perdín a liviandade asintomática
que me obrigaba - cobarde - 
a precisar de clausurar a miña 
misión aeroespacial 
para ser dente de león
e así, sobre agochada terra,
puiden voar e quizáis,
só quizáis,
non ter tanto medo de 
golpear os fuciños sobre a mesma agochada terra. 

Voar en rumbo arriba.

Despois das densas néboas
que tinguiron o ceo 
de pálido grisáceo,
o furacán, 
cheo de forza e alevosía,
mudou
arrefriou
condensou
ou, directamente enmudeceu
por un tempo.

Ascenso en nubes delicadas. 
O vento xirou de barlovento a sotavento.
As treboadas fuxiron
coa futilidade dos falsos xuramentos. 
O vento acaricioume os beizos
e puiden sentir o vaivén
da brisa e os seus movementos. 

E así, coma nun ascenso
raudo, veloz, meteórico
levado pola inercia 
da falta de campo gravitatorio
-coma peonza xirando
desorbitadamente nunha 
vía láctea ignota- 
cheguei onda unha serea.
Cuspiume varios versos
e deixeime rabuñar polo
seu embigo. 

De babor a estribor
sen sequera -ostias- saber
cómo cheguei ate alí.
Mais encarando a proa 
deste novo convite
ante o mar da 
paz cobizosa
da ferida que se está borrando
do desexo carnal que ascende
toda esta masa formal
e sendo -na unión de dúas
psiques
estructuras moleculares definidas-
a fodida aurora boreal 
que se debuxa nas pupilas
nas galaxias
nas gorxas 
e nas epifanías. 

Dalgunha das noites de profundo e constante insomnio.

Para cando 
prender as candeas?
Para cando a luz
da maxia desapareza.
Para cando as
bágoas na poesía?
Para cando a esperanza
se vexa un tanto diluída. 
Para cando esquecerse
da artrite?
Para sanarse nun piano
e que os sentidos se dinamiten.

Vestirse cun manto
de elucubrante desespero
e correr, 
como se foses máis veloz
que a trepidancia da luz,
fuxir,
como fuxe a esperanza 
un martes de madrugada,
escapar,
entre os recovecos que a música
garda e tece para a tromba
da cascada, manantial 
de auga salgada que agarda
para correr, fuxir, escapar. 
Escapar da música, da esperanza, da maxia
e así reatoparse con elas,
abrazalas, 
pegalas a ti, buscalas.
Esperanza sen esperas,
maxia sen efecto e 
música con silencio.  

Presente esquivo.

Nunca me arrepiei con 
algunha caricia túa,
nin me vin reflexado 
na túa mirada.
Tampouco disfrutei
do arrecendo 
da túa pel,
nin sequera 
probei a mel
que vaga polo teu pescozo.

Mais, en realidade, sí que o fixen. 

Xa o fixen sen facelo.
Estouno disfrutando, mais non o disfruto.
Agardo soñarte sen apenas pestanexar.

O recordo 
da túa presenza
dos teus pasos
do teu cheiro
vai un paso diante de min.
E cando semella que estou
a piques de atrapalo
esfúmase.
Adiántase unha vez máis.
Téño comigo a túa carne
e tampouco a teño. 
Nin bufei na noite colérica contigo,
nin rosmei mansamente polas túas inocentes burlas,
nin me emocionei cando me ofreciches o teu abrigo...

Mais en realidade, sí que o fixen. 

E o momento presente,
é unha vaga ilusión
do que xa case -pero non, nunca- puiden roubarche.
Ese momento, adiántase. 
Escorrégase, fíltrase entre as miñas mans.
Estando sen estar.
Faltando sen faltar.
Ocultándose sen ocultarse. 
Gáñandote.
Perdéndote.
Sendo así como son as cousas, 
nunca te biquei,
nunca te abracei,
nunca vivín 
escuridade de éxtase marcando pegadas
en carne viva. 

Mais, en realidade, sí que o fixen. 

Agonía.

Espero que me poidan explicar
-unha das moitas-
tolemias irracionais humanas:
terror terrible e tremebundo 
a caer dun precipicio 
se xa se foi anteriormente
como tantas outras veces 
un kamikaze sen escrúpulos.
Que a ansia, traidora corrupta,
volve a facer as paces contigo 
e acompáñate nunha travesía 
de pan para hoxe e quen sabe
se fame para despois.

Que semella moi doado ascender
e fantasear observando 
pálida e fermosa bóveda celeste
chegar aos acantilados 
sen saber que divisarás ao horizonte
mais sabendo tamén que a vertixe
embriagará a túa psique.
Que a fina, finísima liña 
que separa loucura de cordura
é invisible...
Ou mais ben ven licuada nun furacán
onde a antítese evapórase.
A temeridade toma un valor
inconscientemente heróico.

Estático inmóvil,
bloqueo,
estatua do seculo XVI
durante 10 minutos,
2 horas,
45 segundos
mais eternos que unha misa dominical.

E sabes que podes dar a volta e liscar,
pero non é o teu estilo desertar,
tes mais curiosidade por saber
ata onde podes chegar.
E sabes que dar a volta e liscar,
fuxir, cobarde rapaz,
é sinonimo de valentía incapaz.

Delirio

Son bomba cronometrada
que non sabe cando estoupará,
dentro das miñas costelas,
carga explosiva 
capaz de arrasar con medio planeta.

Volátil, ansioso,
a saber a canta distancia 
se atopará a temida mecha.

Esquiva serpe,
repta, repta ao seu gusto,
esquivou sombras,
recorre terreo
calculando traxectoria.

Lobo de estepa,
desgustado da súa raza,
antagonista solitario,
deudor da súa herdanza.

Os meus ollos brillan
con luces incandescentes,
metralla de neón 
e candeas perfumadas.
Auséntanse co problema
e o silencio das palabras.

E está cabeza
estuda, medita, comprende, resolver, dubida...
coma un motor escangallado de desguace.
Sen descanso.

Quen sabe
se a temida mecha
atópanse dentro
das miñas pertenzas.

Ficción (?)

Perdín a conta
de todo o veleno
que os meus poros
supuraron
temendo que chegase 
unha funesta inundación.

Asumín a miña caída 
nun pozo profundo
mais en verdade
fun o construtor do meu féretro.

E por parvo, iluso,
inocente tal vez,
volvinme esquelete de diamante,
ermitaño na sombra, dubidando
se as luces claras, salvadoras
eran reais
ou un simple espellismo mortuorio.

En canto a ti, Doutor Jekyll é o teu traxe
mostras a túa verdade
regalándoa, bandexa de prata,
vexo o teu embuste, o teu disfrace oculto
tras cortina grandilocuencia narcisista
e, cos teus dentes afiados coma navallas
agochas tras de ti
as túas putas verdadeiras intencións. 

Cando os días non teñen números.

Atasco. Parón. Estancamento. 

Suor candente. 

Tarde neboenta.

Difícil vivir en paz

cun mesmo.

Difícil vivir dentro desta pel.

Pel de fantoche,

pel de escama. 

O templo é tamén prisión. 

Moeda de dobre cara,

rei dos pestilentes,

mártir dos benévolos.

Desexos de estoupar,

que as cinzas escapen cara outro lugar,

a outro paraíso terreal,

onde sexa comprensible camiñar

a contracorrente da marea.