Negación

Non. 
Non outra vez.
Non vou pensar de novo 
nun lance patetico.
Négome a caer neste vicio circular.
De ser o autor do naufraxio,
protagonista do desastre,
demo dos meus infernos.

Non volverei buscar 
que a desgracia chegue. 
Non farei dos meus actos 
un prólogo dunha nova derrota.

Xa chegou o día 
de deixar ser penitente
desta cadea perpetua de 
sombra. 

E se o despido, falta improcedente
chega, que sexa porque 
a providencia así o ten marcado
pero non quero ser eu 
o artífice da miseria.

Marco de fotos roto.

Pretendín ver no lume da cálida lareira
aos ancestros,
pero só atopei pantasmas
reflexo de medo e inquedanza.
Agorafobia intrapersoal. 
O terreo do confort
estaba edificado na ausencia 
dunha aperta
e así medrei
cal figura de pedra sedimentaria.
Diluído ante cada nimia adversidade.  

Cuestionando qué é un fogar,
cales son os seus nexos de unión,
mentres a miña fisionomía 
foi rota e reconstruída con argamasa. 

Só queda observar no espello
e cando o meu reflexo
pálido
devolva unha mirada perdida,
responderlle cun leve aceno.
E o intento do pensamento subterfuxio 
de non ser a mímese que me persegue 
todas as noites. 

Anatomía íntima.

Son o patético
desexador do todo
e temeroso evitador 
da asolagación da nada. 
Trastornado de maquinaria intelectual.

Ofrezo algo puro,
cristalino
e moi prezado. 
O meu peito aberto en canle.
As miñas entrañas en plena combustión.
Son un can, desgraciadamente fiel,
que non busca mais tesouro
que o mesmo que agasallo. 

Rexeito dobres xogos
cos que a xente se divirte.
Sen entender nunca cómo
se pode ter vontade 
por ferir ao semellante.
Droga que me nego a probar.
Mentira, puñada, dor.
Profundo pozo sen saída,
decepción golpe baixo e duro.

Fódeme, 
insúltame,
quéreme,
ódiame,
abrázame,
arríncame a pel a tiras se queres.
Pero non teñas unha máscara. 
Tírame pedras se é o teu pasatempo ideal,
íspeme se a ti che gusta que te ispan.
Non te vistas de seda,
móstrate en coiros,
porque estar en pelotas,
é o meu reto mais difícil de pasar. 

Memoria na fraxilidade da noite.

Acuso de ter noites de insomio.

Tírome no chan da terraza,

mentres a chuvia me exorciza. 

Pum-pum resoa máis lento.

Un furacán estoupa o meu bazo.

Non estou seguro 

de que é o perdón.

Nin a vida nin o amor. 

Tinguido o meu paraugas

da cor do medo está. 

Son un fillo patético máis 

desta podre civilización.

Un ente racionalmente 

paixonal: Cando a luz da bombilla

pártete polo medio coma un raio. 

A tromba cesa,

pero non estou tan empapado

coma por dentro.

Saio, fuxo outra vez.

Deixo ás pezuñas que 

marquen o rumbo.

O intelecto colapsado

mantense en stand by

Por fin, na rúa xa non

están agochadas as miradas da envexa,

tampouco as puñadas das verbas.

Furtivas móvense

e observan e matan polo día. 

Familias sorrín 

mentindo co marabillosa que

é a su fodida vida. 

Pena non ser invisible,

pena non ser non nato,

pena non ser tan alto,

pena non ser tan guapo,

pena non ser,

pena non ser moitas cousas, verdade? 

Nego aos meus anxos e 

afirmo aos meu demos

mentres se me da moi ben

ser o executor do meu flaxelo. 

Silencio.

Cruza unha

rápida ambulancia pola estrada.

A patria global perde un membro.

Oprímese levemente

o corazón.

Volve o silencio.

Chego ao meu fogar, 

o teu e de todos. 

Por desgraza os mendigos

ateigan a praza da igrexa.

Primo de Rivera titula a súa entrada. 

Os mendigos non están na igrexa,

Prosegur non lles deixa. 

As súas portas están falsamente abertas. 

Falso, falso é o que vexo.

Falso deus, falso amigo, falsa vida. 

Egoísta verdade,

verdadeiro asco, medo,

verdadeira rabia, ferida.

Alzo a mirada,

mentres apuro un cigarro.

"Señortodopoderoso", 

podre, cego, xordo, despreocupado,

cada calada aproxímame máis

a este fétido corazón 

ao teu falso reino de devota ilusión. 

Náufrago.

Ou quizáis son
un temerario suicida
que vai na procura
doutro novo naufraxio.

Naufragar neste mar 
de pracer e ferida,
de cicatriz, 
na gozosa incertidume
de quedar varado na profundidade
dos ollos
que destripan coma garfos. 
Espido e demacrado.
Aberto en canal mentres vexo 
o teu terciopelo etéreo da cor do ébano,
voar acompasado pola lixeira brisa
que trae estas ondas, de sal e espuma. 

Quedar así, por vez derradeira
encaiado noutra illa
refuxiado entre sal, area e soidade.