Espalda con(tra) espalda.

Que non vos mintan: 
nin os mais malos agóchanse no nocturno oscuro,
nin os bos evitan o traxe de luto.
Que a felicidade da primaveira é unha merda consumista
e o outono non so é unha flor murcha e esquecida.
Que non vos digan que non choredes, 
pois nas bágoas está a redención que merecedes.
Que non vos usurpen a liberdade de berrar
de cantar e de bailar,
pois na música e na loita están as ganas de festexar.
Que non vos limiten as vosas ansias de soñar,
pois elas levaranvos fulgurosamente ata onde desexades estar.

E se a esperanza está colgada do fío máis fino
que podedes atopar,
asegurádevos de que as tesoiras que o poidan cortar
teñan a súa folla desgastada de non podelas usar. 
E se vos, que me escoitades, queredes comigo brindar
non dubidedes que ao voso lado ei de estar. 

Compadre, ti -entre moitos outros- que ao meu carón te atopas,
que son fráxil e rochoso, esa idea non pervertas.
Pois non me esquecerei de que se me fodes
eu pódote foder a ti tamén. 
E se queres abrazarme, abrazareite tamén. 
E tamén chorarei, se ti me fallas desta vez. 

Adeus, quente e morniño.

Onte vin morrer un paxariño.
O seu plumaxe perdeu brillo
formando parte da agónica paisaxe urbana. 

Xa non cantarás máis, pobre paxariño,
e eu gardarei un oquiño
para lembrar como un espazo baleiro ocupou o teu sitio. 

Dígoche adeus, como meu pai llo dixo ao meu avó,

e como este llo dixo ao seu,

e o seu díxollo tamén ao seu,

e este ao seu tamén,

e como así aconteceu século tras século. 

Agonizando as despedidas ata o mínimo común segundo. 

E supoño que, nisto de dicir adeus,
todos nos curtimos, e a min tocoume facelo
vendo como marchaches daquí, pequeno paxariño. 

Por fin no céspede.

Difícil describir
cando puideches sentir 
por unha vez que 
os arrepíos non tiñan 
forma de etéreo elixir. 
Chegaron en forma de 
leve descarga eléctrica
dende as fosas mais profundas
onde os pes se acomodaron 
sobre agochada terra.

Que nin floto de chuvasco en chuvasco
nin cabalgo sen disolverme 
na carroza de Helios. 
Mais si enrédome 
profundizo
simbiótico con vermes
enraizándome cor madeira,
sobre agochada terra. 

Perdín a liviandade asintomática
que me obrigaba - cobarde - 
a precisar de clausurar a miña 
misión aeroespacial 
para ser dente de león
e así, sobre agochada terra,
puiden voar e quizáis,
só quizáis,
non ter tanto medo de 
golpear os fuciños sobre a mesma agochada terra.