Pasaron xa
moitos, moitísimos minutos,
demasiadas caricias
e tantos outros momentos...

Pasaron xa noites de chuvia torrencial,
amenceres pacíficos,
teitos de cristal a quebrar...

Pasearon os meus dedos pola
xeografia do teu corpo nu.

Pisaron os teus beizos
todas estas inquedanzas,
todas estas manías,
estas todas miñas ganas de fuxir pola porta de atrás.

E sigo sen entender.
Sen querer comprender.
Que te retén aquí,
que che fai querer seguir collendome da man,
dicirme "eu a ti tamen te quero",
parecendo así, dous nenos, que, na beira do mar,
ollan os lumes artificias iluminando o ceo.

Somos tan fraxiles ante a pantasma do descoñecido...
Tan volubles ante os cambios...
Tan nimios ante o misterio da vida...
Que todos nos volvemos rematadamente ousados
para avanzar por este camiño pedregoso
no que sempre brilla o sol ao seu final.