Noiteboa.

Se nos fixamos nestas datas
nos acontecementos que rexen os nosos días:
indixentes prostituindo a súa dignidade 
por 20 céntimos nunha gran capital
mentres durmen no caixeiro dunha gran multinacional,
os desperdicios que xeramos,
artistas que so se poden gañar a vida
recibindo o alcume de perroflautas,
a poesía que morre cando a cera da candea se remata...

Estas cousas, entre outras,
fan ver que a roda da vida, que non cesa
xira de forma ridícula.

Pero non faltará o tequila
e Exile on Main St. cunha cervexa na man,
as apertas cheas de maxia na madrugada 
e sexo matinal. 

Godot.

Pode acaso existir terrorismo de acción contra a espera?: 
buses da espera,
horas mortas da espera,
chamadas en espera. 
Non aguantar a espera nas salas de espera. 
Inmovilidade da espera. 
Espera a que pare de chover,
neste espírito que está en continua espera. 

Mentres o sol non sae,
o tempo corre
mais áxil que a vida mesma
que se perde esperando
a que algo aconteza. 
Esperando a coller os folgos
necesarios para rebatir esta espera
cun acto de vandalismo activo. 

Mentres a espera, desespera.  
Este reloxo de area non cesa. 
As boas novas non chegan. 


E así, polo menos, Beckett púxolle nome á espera. 
Porque Godot nunca se presenta.