A pradaría ardeu da mesma maneira
que o lume desfai a neve.
E nas ladeiras das
montañas mais escarpadas,
queimabámonos coma se estivésemos feitos de xeo.
As estrelas
desprenderon calor errante,
que se
esvaeceu coa caída da chuvia.
A lagoa que
se prendera coma un misto,
evaporouse e
deixou un espazo oco.
Ollei cara o
ceo decrépito,
xa non me
falaba do noso gran porvir.
Lembrei que
dixeras que
o amor era
lume.
Era lume que
se empequenecía co paso do tempo
e os seu
complexo destrutor.
Era lume
forte, fortísimo.
Engaiolante.
Excitante.
Trepidante.
Terriblemente
exasperante.
Mareante.
Moi pouco
constante.
Ferinte.
Lembrei a
munición que nos atrapou,
a metralla
coa que nos acribillamos nas noites longas de sol a sol,
os
explosivos cos que derrubamos as barreiras da carraxe e a dor,
o perigo da
chegada do día sen amor.
Lembreino
cando nos abandonou, cando se extinguiu.
E así souben
que non era magnífico.
Non era tan
magnífico.
E así caín
do pedestal.
E así
escapei correndo.
Corrín, lonxe,
evitando que
a desesperación
e a loucura
me atrapasen.
Sen cravarme
agullas,
sen ameazas,
sen
rancores,
a sentencia
perdida e o silencio
foron
suficientes para min.
Roubáronnos
o perigo.
Perdímolo.
Aquel perigo
que nos facía sentir tan vivos.
