Cara de perro.

Aquel cadelo, negro,
abandonado
o da esquina
é o exemplo
da insatisfacción vital
do impulso retido,
da carraxe acumulada.

A imaxe da
desesperación,
da chamada urxente ignorada,
do perdón inexistente,
xordo,
non atendido.

Vagaba polas rúas,
escapando dun triste lugar,
pero non dunha triste vida.
De golpes.
De atropelos. 

Aínda así, él seguía alí.
No seu recuncho esquinado.
Pouco mais tiña que facer.
Ate o final.  

Motor mental.

Ás veces penso.
Penso naquelas persoas
que compartiron un trociño
de vida
comigo. 
Mesmo penso se elas
pensan en min,
se se lembran de min
da mesma forma que
eu me lembro de
elas. 
Penso na estraneza que me
provocan agora
aquelas persoas que 
no seu tempo, 
estiveron moi preto de min. 

Penso en min, 
nas miñas barruntas 
existencias. 
No día da miña morte.
No día que voarei 
que fuxirei
que escaparei
do medo.
Penso en quen estará alí comigo,
e en quen me decepcionará.

Si, penso tamén na decepción
que vivín ata agora.
Penso nas accións que teño feito
e se tendo feitas outras,
pensar onde estaría. 

Penso nas persoas que me rodean,
a sociedade,
ese vil xogo de egos
que pretenden aplastar contra
o chan
o que lle rodea.
Nas multinacionais, os cartos,
os pobres, o sistema cíclico 
podre que nos domina 
que non deixa de retroalimentarse 
e que cada ano, 
mes,
día,
minuto,
segundo,
vaise fortalecendo 
máis e máis.

Penso en camiños utópicos.
En outras formas de achar 
felicidade,
liberdade.
Penso no amor,
así como no desamor. 
Penso na perda do querido.
Do amado.
Penso na perda, como dor e 
como salvación 
ao mesmo tempo. 

Penso no san misticismo 
que rodea á vida.
Como un abrazo feito 
de magma volcánico que funde 
o material ao inmaterial,
como a corda 
que nos salva do afundimento.

Penso, non deixo de
facelo
continuamente.
Creo os meus mundos 
ideais
irreais
as miñas fantasías... 
na miña psique.


A frustración está servida. 

Quimera.

A pradeira ardeu
da mesma maneira
que o lume
desfai a neve.

E nas ladeiras 
das montañas mais
escarpadas,
queimábamonos coma se
estivésemos
feitos de xeo.

#3

Dame medo,
Saber que todo camiño 
ten fin.
Que nalgún momento...
O meu camiño ten fin.
Que nalgún momento
indefinido
ten fin.

Córtaseme a respiración
cada vez que penso
que nalgún momento
todo o que escoito,
o que saboreo
ou o que vexo, van desaparecer. 

Angústiame saber que dende que o meu 
camiño comezou
xa teño un destino predeterminado.
A escuridade? A luz? 
NS/NC...

Porque sei que xa, nese momento
descoñecido, que pode chegar 
por cirrose, 
enfermidades sexuais,
accidentes domésticos,
suporá un GAME OVER.

Mentras que eu, no resto das 
facetas da miña vida
neste camiño,
merecería, por algún estrano motivo
reiniciar a partida. 

Coma todos, imaxino.

Para que nalgún momento,
usando combinacións de xogadas 
estratéxicas,
nos convertísemos en
magos encantadores,
en heroes, deuses...
Os seres magnánimos que 
todos merecemos ser. 

Así que, neste momento,
reiniciemos a partida. 
Rebelémonos contra este tirano xogo.
Poñamos o contador que nós mesmos
facemos que avance de maneira perpetua,
a cámara rápida,
veloz como un raio,
e xoguemos para gañar. 

Canto do sistema inmunolóxico alterado.

   Estou infectado. O meu sistema circulatorio está inundado por un virus pululento que está enchendo de chagas todo o meu corpo. Máncame este virus e a súa forma de mallar en min. Carcómeme ata o mais profundo do meu ser. Un virus que, inxectado a calzador, expandéuseme por todo o meu sistema nervioso, aparato dixestivo, sistema locomotor... Este virus acompáñame dende xa fai tempo e, mais ansioso que desesperado, estoulle buscando unha cura. 

    Ou mais ben, un alivio, un haz de luz da escuridade que me acompaña. Trastócame a vista e inutiliza o resto dos meus sentidos. Cheguei a elaborar pócemas máxicas que o depurasen, pero as probas foron totalmente insatisfactorias. Posiblemente as misturas que teño feito tiñan unha mala proporción dos ingredientes necesarios... Ou directamente os ingredientes utilizados están mal escollidos. Se tan só contase cunha pequena axuda para extirpalo e sanarme! Aínda que fose simplemente nunha mínima parte! 

   Isto non é mais que unha regurxitación da mala bile que teño acumulada, que evito vomitar por se contén acetona ou outro tipo de disolvente que cause estragos no seu radio de expulsión. Este virus non é mais que unha idea... Unha puta idea! Un conxunto delas, mais ben, que están determinando como vai todo ao meu redor. Estoy consumido por elas e canto mais consciente son da súa existencia, mais afundido estou. 

   E non, isto non é un fodido alegato sobre que estou medio tolo ou que todo o que me rodea é unha merda. Non.

   Podería facer agora mesmo unha larga lista de moitas cousas que me rodean que son putamente fermosas: cervexas con amigos, sonrisas sinceiras, música en todas partes, risas que dan a vida e fieis escudeiros ata a morte. Son incontables cousas, soños, esperanzas as que fan a un sacar cada mañá os pes da cama, para avanzar por este raro camiño a recorrer, que é a vida. Para loitar armado con coitelos ata os dentes en todas e cada unha das batallas que non propón, por moi interminables que nos parezan. E, por tanto, sei que atoparei a cura deste virus de merda. Porque nalgures está esperando por min. 

Na-do

Que todos vimos da nada

e é na nada

onde nos atopamos coa

nosa eterna esencia.

Que o todo é nada

e nada é eterno.

E a máis absoluta nada,

pode envolvelo todo. 

Cura e resurrección.

Nunca quixen,
que marcharas.
Que colleras as
maletas,
as historias,
as nosas.
Que as gardaras nun 
caixón,
deixar que o tempo 
as desgastase.

Pero era necesario.
Para saber que perdemos.
Que eu te perdín,
e que ti
me perdeches.
Moito antes do que
nós
percibíramos.

Porque foi moi 
perigoso
dicirche 
"Necesítote", comigo.
Foi velenoso, contaminante.
Decatarme de que as
relacións humanas,
son virus 
se non se lles atopan
a cura a tempo.

Pero era necesario
golpearse coa cara no chan,
asumir a realidade
en lugar de finxir un día máis
unha ficción que se
ía facendo máis absurda,
burda, rocambolesca,
cansada. 

E, xustamente esa foi
a salvación. A miña polo menos.
Verte marchar.
Portar as nosas historias
dentro do corazón, 
da memoria.
Partilas para saber, que a despedida,
era a mellor alternativa. 

Resaca ficcional.

Vida, esa grande e única: 

hoxe, só hoxe, permitinme 

caer,

quedar axeonllado. 

Ante os teus golpes.

Ante esa diversión que

ten para ti

causar estragos.

Por facerme pensar.

Recordar ao queridos

que se perderon polo

camiño,

recordar cantar baixo

as noites feiticeiras

de lúa chea. 

Facerme ter en conta

da merda que me rodea,

merda intelectual. 

Propia e de niguén mais.

Ficticia.

Por saber que non son tan malo.

Por saber que son

mellor do que eu

creo que son

e sabelo

e non creer que o son

e non saír deste puto bucle,

círculo que

sube e baixa,

que vai dun polo 

positivo cara un

negativo. 

Sen fin, sen saír. 

Unha especie de eterno retorno.

Escoitar "Wish you were here"

baixo a chuvia,

chegar a Ítaca, 

bailar sen descanso

nunha noite de 

indixente inxesta alcohólica.

Esas cousas, entre outras,

que retorcen os fígados,

alteran os sentidos, 

retumban o corazón. 

Que supostamente nos fan sentir vivos.

Hoxe, só hoxe, non sinto vida...

Ou quizás sexa ao revés...

Que este nó no estómago,

sexa en realidade, 

este nó sexa que me sinto verdadeiramente vivo.