Despedida

Custa non poñerse
melancólico, triste,
en certos momentos,
nos que sabes que 
é momento de pechar un
círculo. Pero...
é ilusionante tamén. 

Hoxe poño un punto.
Non un punto final.
Pero sí que é un punto
(e seguido se nos poñemos
algo exquisitos.)

Marcho, pecho 
esta estapa, 
de crecemento vital.
Agradecendo ter vivido
o que vivín nestes 
últimos anos. 
Non son o mesmo
ser
que fai xa, case 
catro anos. 

E, a pesares dos momentos
difíciles,
dos momentos de pánico existencial
absurdamente verificados,
cridos,
sometendo ao pensamento consciente...
Só podo pechar esta porta
co peito ben enchido.
E de novo, agradecendo
vivir todo o que vivín.
Xa agradecerei no futuro
todo o que vivirei.

Esta despedida, non é mais
que o prólogo
do que está por chegar.