Pedra luar.

Gustábame camiñar
por aquela senda
pedregosa.
As plantas dos
meus pés adaptáronse
con pasmosa e perfecta facilidade
a esa textura rugosa e relativamente
afiada 
das pedras
daquel camiño.

Noite, lúa chea, 
radiocativa luminosidade. 
Todo ilumina, con branco espacial.
Horas de lobos famentos.

A miña ruta
era penitencia gostosa
para espantar tribulacións.
Silencio.
Non razoamento nin cuestionamento.

Unicamente pel humana
en contacto
con pel pétrea. 
Pedra baixo a lúa,
arrefriada e esquecida. 

Feríronme nos pés,
aínda teño cicatrices. 
Pouca importancia aporta 
este dato, 
posto que o feito
camaléonico é o caso. 
Pedra fría que me unía 
á terra
e atravesábame
docemente
dos dedos 
ata a cabeleira.