nin fai apoloxía de terrorismo amoroso por outra rede social.
Non se amosa fachendosa das cousas que facemos antes os demais.
E non importa.
Pois ela elixiu non formar parte da tormenta,
para ser orballo de tarde de outono, no que despois sae o sol.
Ela elixiu non ser a fría noite,
para ser o dourado brillo da maña.
Ela, que preferiu ser a imaxe da tenrura
fronte a atrocidade dun mundo violento.
Ela aceptou, sen ningun pacto condescendente,
ser a soportable levidade do ser nunha vida tan pesada.
Ela, tan íntima e a vez tan distante,
tan excelsa e tan nimia,
tan ousada e tan tímida,
nobre,
pobre de maldade, chea de malicia xoguetona,
tan sua, consigo mesma, comigo tamen.
Ela, aceptou moitas cousas sen ser consciente,
e eu conscientemente, aceptei todo o que ela me ofrecia
sen ningun tipo de clausula vinculante.
Ela, consigo mesma, comigo tamen
E ela tamen aberta, magnificente, libre,
libre de ela, libre de min.
