Apocalipse.

E quen é en verdade
o que me pode asegurar
que no final dos tempos 
chegará un mar de nubes
da cor do magma volcánico
e prediccións tormentosas?
Que non chegará coa 
morte das magnolias?
Que o ceo non brillará, pálido e celeste,
nese instante de éxtase mortal 
e o sol destellará coa mesma forza
que a marea bate nas rochas? 

Que en lugar de catro cabaleiros
aos lomos das súas morrudas bestas,
chegarán, en tropel, unha desbandada
de bolboretas con cores vívidas 
e mortífero arrecendo.
Que non tremerá esta terra 
a niveis inesperados para Richter
senón que o ceo removerá tímidamente
as copas das árbores 
e a chuvia bicará a nosa pel
tecendo con panos líquidos
a mortalla que vestiremos
no ruxido final
destes corazóns que buscan
unha pausa para tanta actividade. 

Mais aló dos incendios.

E cómo falar sobre
as longas noites
loitando.
Santa Teresa aguantou
o éxtase
pero esclaviceime ante el.

Cómo falar de
que son nitróxeno
entrando en combustión
co osíxeno que rezuma
das túas entrañas,
enredadeiras toman vida
e envolven os nosos corpos.

E cae o aguaceiro.

Primeiro leve, 
despois
queima.
Pegadas fantasmas
vanse disipando,
disipando como 
a néboa da mañá marcha
cos raios do sol,
disipando o meu peito,
disipando por dentro. 
Alquimia alfareira,
brotan as flores
e os seus pétalos 
brillan con metálicos cores. 

Comezan os números
de equilibrio,
e atrévome a levantar lixeiramente
con estupor o pé dereito. 

Baixo os golpes.

Aseguro o medo,

a inquedanza.

O temor exacerbado

aos danos

dos coitelos posiblemente cravados

polos mais achegados. 

Aseguro tristura

pola mentira e

dos que a usan 

para maquillar a faciana. 
Enmascarados os vexo
e levanto a barreira 
da protección dos datos. 

Aseguro que vivo

buscando o dano

co vicio propio

de fallarme a min mesmo. 

Harakiri de cabeza a pes.

O sabotaxe

impulsivo
conscientemente inconsciente 

que me permito,

unha vez,

para autoafundirme e
nas proseguintes 
ser a man executora
dos puñais. 

Materia oscura.

Non contento 
co sedentarismo
que me rodeaba,
camiñei,
volvinme nómada das rúas
perdidas e barnizadas
coa cor das pedras calcáreas. 

Volvinme peregrino
dun sendero inóspito
de céspede e grava
e non atopei acomodo
en ningunha parte en concreto.
Ningún lugar ao que
volver de vez en cando. 
Sendo un vulgar vagabundo
sen destino fixo.

Perdinme unha vez,
dúas, tres, 
para atopar. 
Para non estar, paradóxicamente,
tan perdido. 
Para poñerlle final
a esta falta de enerxías
que me provoca
ver a tanto individuo,
tanto desapego por todo
e todos. 

Desapegueime dos lazos da sociedade
para fuxir do desapego,
individualizeime para fuxir dos
individuos. Ou mais ben das súas sombras.
Das feridas, das cicatrices.
Para qué querería eu
recibir puñadas e patadas?
Extirpei este tumor
incómodo
que crea disconformidade. 
O cancro da lacra vital. 

Crematorio.

Amor global gravitacional. Un. 
Dividido en pedaciños no todo.
Panacea.
Brasas para quecerse por dentro.  
Un tesouro. O máis prezado. 
Dividido para toda a palpitación vital.
Destinatarios da forza motriz 
que rexidora do instinto. 

Raio de Zeus lanzado, 
parte o peito, 
deixa trastorno retardado de bipolaridade.
Corazón en chamas. Consumíndose. 
Con chamas inmensas. 
Un garabato de tinta negra
con haz de revulsivilidade 
sobre un lenzo nú. 

Riqueza maior,
riqueza bela,
bela esperanza,
esperanza agasallada,
agasallo agridoce,
agridoce ansiedade,
ansiedade vital
e vital sentimento. 

Intercambio, fundición, mestizaxe.
Para que a pel dos individuos
se pegue con suor pirotécnico
en noites de lúa chea e mañás nubosas. 


Ese foi o botín recibido. 
E dispostos estamos sempre
ao intercambio de bens e servizos.
Fundindo un corazón en chamas,
cun peito por un raio partido.
Dúas cargas, positiva e negativa
dentro do lume da bipolaridade. 
Dispostos aos rabuñazos,
mutilacións e abortos sen sentido. 

E cando o monóxido de carbono
termine de irrigarnos,
por completo calcinarnos, carbonizarnos, 
atoparémonos tamén novos e osixenados.
Ousados para reducirnos a cinzas 
unha vez fallando,
outra vez decepcionando,
diversas veces canso, magoado, traizoado.
Pero sen deixar de caer na próxima outra vez. 

E así, a outra vez, 
será un eco do que foi 
e así será, sendo sucesivamente. 

Viaxe.

Soñei ca miña chegada a Ítaca.

Despois de ter loitado

con Marte,

despois dun encontro casual

con Medea. 

Eolo enderezou o rumbo

do meu navío

despois de que a pitonisa

me lera o futuro,

misturado con sangue e suor

en Delfos. 

Atraquei anteriormente en Esparta,

alí, Zeus despediuse de min

desexándome valentía 

na miña enrevesada travesía.

Caín no pozo da beleza

ao ver os ollos de Helena

xusto antes de que 

o Cabalo de Troia

arremetese contra Príamo,

sendo asasinado por Aquiles. 

Coñecín o lado máis podre

da vida,

ao saber que Hércules 

era un simulacro de deus

enxendrado pola pestilencia. 

Cruzo agora o Adriático

co corazón orgulloso

e o medo abandonado. 

Soñei e soño contigo, Ítaca,

mentres agardo cíclopes,

medusas e sereas neste mar

encolerizado.