Regreso II.

Regreso como os mártires 

sempre son recordados nos púlpitos polos devotos.

Regreso ao meu terreo sinuoso. 

Regreso ao campo de batalla.

Regreso a vomitar esta bile. 

Regurxito a miña merda para regalala fresca e suave.

Mais suave que os chispeos que se me retorcen entre as tempas.

Regreso, como os secuaces volven ao seu amo,

como os terroristas volven a sua loita.

Regreso a encadearme, 

desta vez de pes, columna vertebral e cranio. 

Simplemente para non estar arrinconado,

para non ser escravo,

para non ser penitente,

para non flaxelarme,

para intentar deixar de fumar, ainda que escriba estas liñas 

apestando a fume e nicotina.

Regreso para atopar un desvío. 

Para ver se (me) reconcilio co(s) soño(s). 

 

Regreso

Volvo as liñas coma
os mariñeiros volven as ondas,
volvo a exprimir dubidas e remordementos
como os pensamentos recorrentes da vetusta morla,
volvo, sen directamente ter marchado,
pero coa conviccion de 
que non marcharei. 

Intento de disección da nostalxia.

Como pode algo tan 
ficticio
duro
doce
coma o pasado
devastar tanto o espirito tal que unha bomba de protons?

Como poden darme unha puñada nos intestinos tan forte,
causarme unha fractura de mandíbula,
pegarme unha viaxe tan pracida
ver unhas fotos de cando era cativo?

Porque o pasado - ainda que din que pasado esta - 
sempre agarda por ti ao cruzar a rua,
ao saltar dun pensamento a outro 
- de mercar o pan,
o de centeno,
aquel que lle gustaba a aquel compadre,
de que sera del, 
de que lembro aquelas noites de festa,
de que de festa fixen cousas que non debia,
que boto de menos a aquel compadre 
que que carallo sera del, deberia chamalo -
porque o parque eran os amigos que cria eternos
e dous dias despois me esquecia deles..  

Porque, pasado, sempre cruzas por diante miña ao pasar a esquina?
Sempre camiñas cargando sobre as tuas costas ca nostalxia.

E porque ti, nostalxia, queres facer que queira revivir os intres que non volverei nunca ter?
Cambiaría algo? Perderían a sua maxia? 

Marchas sempre despois de golpearme cando che fago estas preguntas.

Porque, detras da tua brutalidade 
emerxe un espellismo de felicidade?

Ela.

Ela non comparte fotos nosas por Instagram,
nin fai apoloxía de terrorismo amoroso por outra rede social.

Non se amosa fachendosa das cousas que facemos antes os demais. 

E non importa. 

Pois ela elixiu non formar parte da tormenta,
para ser orballo de tarde de outono, no que despois sae o sol.
Ela elixiu non ser a fría noite,
para ser o dourado brillo da maña. 

Ela, que preferiu ser a imaxe da tenrura
fronte a atrocidade dun mundo violento. 
Ela aceptou, sen ningun pacto condescendente,
ser a soportable levidade do ser nunha vida tan pesada. 

Ela, tan íntima e a vez tan distante,
tan excelsa e tan nimia, 
tan ousada e tan tímida,
nobre, 
pobre de maldade, chea de malicia xoguetona,
tan sua, consigo mesma, comigo tamen. 

Ela, aceptou moitas cousas sen ser consciente,
e eu conscientemente, aceptei todo o que ela me ofrecia 
sen ningun tipo de clausula vinculante. 

Ela, consigo mesma, comigo tamen 
E ela tamen aberta, magnificente, libre,
libre de ela, libre de min.

Cuarto desordenado,
cacharrada da cociña sucia.
O símil perfecto para dicir
que a mente non vai ben,
e que o corazón late mal.

Nostalxia.

Teño as venas irrigadas de nostalxia.
Ficticia. Que non sei de onde emerxe.
Pero si sei por que emerxe.

Emerxe a nostalxia do cafe deixado a metade,
das chamadas non feitas
dos querote nunca ditos.
Os que se quedaron perdidos na memoria.
Emerxe tamen de ver que a luz das candeas se extingue.

A idea dun corazón que se consume,
que xa non bombea.
Iso encheme de nostalxia.

Pupila.

Dicíallo constantemente sen que o soubese. 

Cando os nosos ollos se atopaban

e as pupilas se me dilataban.

Cando cheiraba o seu negro cabelo

e o seu embigo lle bicaba.

Quérote, dicíalle. 

Sen que se percatase.

Sen imaxinar que non me decataba

de que se percataba perfectamente.

E respondíame tamén a min cas súas pupilas dilatadas,

cos seus beizos percorrendo a xeografía de gran océano e illas varadas

das miñas costas.

Co seu tacto quente mecéndome no sono da pel suave.

E, era así como me dicía,

quérote a ti tamén. 

O individuo solitario.

A música melancólica siempre fai compaña ao individuo solitario
nas noites mais nostálxicas.
Nas que pode botar man da alquimia da tinta, cigarro e puñada autoinflinxida,
para parar - ou canto menos intentalo - a maquinaria que nunca cesa.

Porque a tortura do seu cranio 
é peor que os tumultos da xente solitarios.

E o contador das bágoas interrómpese na terceira, para que a nostalxia solitaria
ca melancolía solitaria
na noite solitaria
da vida solitaria 
sexa un boom 
que abate desde o seu corazón ata o seu sistema nervioso,
deixando ao individuo solitario
coma un can moribundo e maltratado.