Vergoña.

Dixéronme que só me podía anoxar. 
Dixéronme que non podía chorar. 
Que os meus sentimentos entraban no abano dual da luxuria e da brutalidade. 
Para ser un home non podía chorar, dicíanme. 
Non choran os homes: pois eles xogan, 
beben 
e foden. 

Esquécete de xogar con bonecas,
de utilizar patíns
de bailar - dicíanme- iso é de nenas.
Dixéronme que me tiñan que gustar o fútbol, os deportes en xeral 
e tamén o armamento militar. 
Que tiña que ser un tremendo depredador sexual.
Campeón! é o alcume que entre eles se dan. 
Presumir das miñas conquistas amorosas.
Ser o mais forte. Beber whisky a pau seco. 
Escoitei que me dicían -os moi cabróns-: 
sé un home. 
Sé un home. Loita, fode, bebe e come. 

Os homes son fortes e non choran. 
Non amosan os seus sentimentos.
E se o fas, maricón. 
Que o meu carallo ten que ser o máis vigoroso e robusto do país. 

E eles non se dan conta da vergoña que un 
pode sentir cando camiña pola rúa de noite
e ve a rapazas atemorizadas por se o individuo
que vai detrás delas pode facerlles dano. 
E non se decatan  
da vergoña deste concepto fascista de virilidade
ligada ao trato malvado.
De superioridade moral. 
E non queren ver mais aló 
da punta do seu enorme rabo. 
Da vergoña ter pirola. 
Da vergoña que os homes sexamos noxentos. 
Da vergoña non poder chorar.
Da vergoña ter que demostrar hombría 
por forza ou conquistas sexuais. 
Da vergoña non poder chorar.
Ser home, da moita vergoña. 
Os homes son salvadores, dicían.
Os homes non poden ser salvados. 
Son víctimas da súa maldade. 
Todos somos víctimas da maldade masculina. 
Quen salvará ao mundo dos homes? 

No ceo, a brisa e o vento.

E xusto aquí, mentres o insomnio me escolleu a min
podo ver como fuxes mais aló do marco de Morfeo
como cabalgas polo aire de materialidade ficticia,
como danzas entre pó de estrela. 
Mentres a quietude póusase
sobre o éxtase, sobre o pálpito.
Tamén así podo respirar.
Podo pensar.
Podo camiñar  porque 
o aire está fresco, a mente baleira e
as costas sen peso. 

E ver como o raio transparente que me partiu -hai xa un tempo-
mantenme todavía grazas a ti no chan preto.
Sen sentir os mareos,
podendo soñar unha pizquiña mais do que debo e bebo. 
Porque ti tendes os fíos do titiriteiro. 
Porque ti tendes unha corda para non esnafrar os fociños no pavimento. 
Aliméntome dentro da burbulla que ti creaches
e grazas a cal eu podo crer que floto polo ceo. 

Sen ser tolo descarado desta vez,
senón cordo ben ataviado neste noso traxecto.
Con puñados de leccións aprendidas nos petos
e o corazón máis relaxado. 

E decátome. 

Decátome que tamén a paz está nos teus dedos,
que no teu ventre a calma vence ao impaciente desexo.
Que non todo é explosión, orgasmo e vértigo.
Tamén respiro e non retrocedo.   

Respirar.

Respirar
mentres o insomnio me deixa na soidade que por ratos devezo
e non me deixa acompañarte mais aló do marco de Morfeo, 
sen o material ficticio do que escapar dos lamentos.
Mentres o insomnio me acompaña e 
as veces para observarte desexo,
cando ti xa non tes forzas para erguer o peito,
seguirei soñando desperto
para ver se polo menos podo describirte con algo de acerto. 

Idas e voltas.

Abrázame,
esnaquízame,
abrígame,
mátame
con eses ollos de gato pardo. 

Clausura a miña boca,
pospón a miña axenda,
deshonra as miñas manías,
formula a ecuación do desexo. 
Fáltame, éncheme.
Fódeme. Abandóname. 
Vaite, volve.
Pendendo dos abaneos da túa chegada. 
Temendo o día da túa falta. 
Que o cambio, as idas e voltas,
non falten. 

E mentres, as constelacións 
debuxan o brillo das túas pestanas. 
Podo palpar do firmamento
a suavidade das túas olladas. 
Nada é tan escuro como 
a luminosidade 
sen o brillo das túas fouces brancas. 

De terra a terra.

Que mágoa neste momento
ser, pero non estar.
Non estar como as árbores que se contonean co aire,
non estar como o regato fluindo ata o mar,
non estar como a terra recibindo o abrigo da chuvia,
non estar. 
Non perderse como ave nocturna,
non disolverse como barro,
non ferir como saínte de rocha calcárea,
non estoupar como o solpor da mañá.

Mais si estou aquí inmóvil,
agardando a que chegue o total manto estrelecido da noite, perenne, 
cavando o meu furado nun campo de papoulas,
desgranando qué comerei hoxe e que almorzarei mañá,
fuxindo da soidade,
tapando os ollos,
deixando de sentir latidos,
queimando a pantasma dos bicos que xa quedaron no recordo,
esquecendo o olvido,
lembrando o temido,
medrando e medrando, envellecendo e finando.
O remate é un finado ficado. 
E así por fin 
ficando nesta terra 
que da ao mar e 
do mar ascende ao aire, batindo co vento,
chorando ca chuvia,
comendo coma os vermes dos esqueletes. 
Deixando que nas avenidas, medren 
margaridas,
lirios e mais ortigas.