Náusea(bundo)

Sinto náuseas.
Resulta que
non todo o branco
é moi branco
e o negro... 
É aínda máis negro. 

Sinto náuseas. 
E teño un coitelo.
Cravado. 
Nin idea de cómo quitalo.
Non lle chego.

Sinto náuseas 
e teño os cotenos
ensanguentados.
De golpear furiosamente 
as paredes. 

Sinto náuseas, máis do que 
debería.
Cando semella que 
esas náuseas marchan 
para poder vomitar... Non, pois non.
Non, non vomito. 
Pero as putas 
náuseas ben que volven.

Pedra luar.

Gustábame camiñar
por aquela senda
pedregosa.
As plantas dos
meus pés adaptáronse
con pasmosa e perfecta facilidade
a esa textura rugosa e relativamente
afiada 
das pedras
daquel camiño.

Noite, lúa chea, 
radiocativa luminosidade. 
Todo ilumina, con branco espacial.
Horas de lobos famentos.

A miña ruta
era penitencia gostosa
para espantar tribulacións.
Silencio.
Non razoamento nin cuestionamento.

Unicamente pel humana
en contacto
con pel pétrea. 
Pedra baixo a lúa,
arrefriada e esquecida. 

Feríronme nos pés,
aínda teño cicatrices. 
Pouca importancia aporta 
este dato, 
posto que o feito
camaléonico é o caso. 
Pedra fría que me unía 
á terra
e atravesábame
docemente
dos dedos 
ata a cabeleira. 

Chantada

Resúltame, certas veces,
unha merda
como se esfuma
o que pretendo conseguir
entre as
miñas mans. 
Ese oasis
que se volve
espellismo, 
para deixarme
afundido.

Farto de ver
como, ás veces,
un trata de lograr
algo que desexa, que ansía
e ver como as súas ilusións
acaban no sumidoiro. 

Semella complicado, 
de vez en cando,
non sentirse fodido
con esta sensación
amarga. 
Foco ardente abdominal. 

Sobretodo cando 
sentes que é unha 
constante. Iso de 
estar a piques. Preto. 
E en realidade esa cercanía
é a maior distancia
coa que te podes topar. 
Non chegar a 
romper a puta
liña de meta. 

#4

Teño momentos
de lúcida nostalxia
nos que lembro
con anos de distancia
certos ollos. Verdeamarronados.
Nos que me afundín.
Surmerxinme
tantas veces,
que aínda hoxe
podería definir 
con exactitude como
brillaba a túa mirada. 

Nos que, aínda hoxe,
está moi presente
na memoria,
como se escoitaba 
o teu riso. 
Como se iluminaba
a túa cara
cando amosabas ese
tímido sorriso. 

E quizáis é, por iso
polo que me alegro 
de que xa non 
esteas mais aquí.
Porque é mellor 
lembrarte que
terte ao lado.

Despedida

Custa non poñerse
melancólico, triste,
en certos momentos,
nos que sabes que 
é momento de pechar un
círculo. Pero...
é ilusionante tamén. 

Hoxe poño un punto.
Non un punto final.
Pero sí que é un punto
(e seguido se nos poñemos
algo exquisitos.)

Marcho, pecho 
esta estapa, 
de crecemento vital.
Agradecendo ter vivido
o que vivín nestes 
últimos anos. 
Non son o mesmo
ser
que fai xa, case 
catro anos. 

E, a pesares dos momentos
difíciles,
dos momentos de pánico existencial
absurdamente verificados,
cridos,
sometendo ao pensamento consciente...
Só podo pechar esta porta
co peito ben enchido.
E de novo, agradecendo
vivir todo o que vivín.
Xa agradecerei no futuro
todo o que vivirei.

Esta despedida, non é mais
que o prólogo
do que está por chegar. 

de cando crin que me convertiría en verme

Vou escalando polos distintos estados

desta inherente cadea. 

Onte reptei a ras de chan,

mañá formarei nubes de chuvia ácida.
Hoxe son un sucedáneo de carbono
e dúbidas sen capacidade de resolución.

Quizáis eu proceda da descomposición dalgún astro:
fillo do meteorito Willamette, Oregón, 1902,

humanizado tal vez só temporalmente. 

Gardo Casiopea no meu peto esquerdo,
Orión anuda os meus vaqueiros,
mentres, a terra, é un dos froitos 
que brotan dun castiñeiro. 
Albergo constelacións no peito e
as estrelas fugaces bombean sangue
dun corazón radiante.
Amando psicodelia astral do
Shine on your crazy diamond - Pink Floyd 
tomando un baño sensorial
de dietilamida de ácido lisérxico.
Reflexións foron ben sustentadas
polos susurros piadosos dos cogumelos.

Universos paralelos establécense entre 
a fugacidade das constelacións estelares

e a putrefacción da carne.

Ambos sepáranse, fúndense... 

Sublímanse nun todo.

Inesgotable. Inabarcable.
Expansión e contración equitativas e constantes. 
Irradiación máxima,
autopista da enerxía universal.   

Mentres, eu, ti, o de acolá,

herbas do verán,
a cervexa sen rematar, 
follas do outono,

cans abandonados perseguindo gatos de rúa
que perseguen ratos de sumidoiro, 
drogadictos e banqueiros,

a auga turbulenta das cascadas mais espléndidas,

mazás podres e limóns nacendo nos limoeiros...

formamos parte do mesmo cosmos,
somos o cosmos,

somos unha das inmensas e interminables ramificacións 

que conforman o cosmos.

Renovándose.
Reanimándose.
Evitando a autodestrución.

Quen me asegura unha vida eterna? 

Ninguén.

Eses mesmos que aseguran,
que afirman,
que mataron e matan por aquelo,
que ten que existir un 
ser elevado e supremo. 
Desculpen amigos, pero esta idea 
de adoctrinamento 
fronte a un benévolo suicida,
a min non me seduce.
De crer nalgo, crerei
en min mesmo.

E falto de devoción
e fe
farei o que, como e con quen quero, 
mexarei por riba dun manuscrito lonxevo,
foderei se torna dictador o desexo,
morrerei e escaparei anos luz
pola porta ao universo, o ceo.

Atopareime noutra vida, - se é que a hai de novo -, 
despois de tantas outras
sendo rei, ancián e escravo 
con aqueles
- sen a mesma materia, raza, forma, 
xénero, aspecto... - 
que foron fogosos amores, 
tamén os que foron enemizade frustrosa
tamén os que foron decepción, amargura,
sufrimento. 

Teño asegurado que lle pasará a esta carne,
pero non á enerxía candente que leva dentro. 
Desexando expandirse, tornar raio luminiscente,
como a bomba que porta un suicida
coma o estoupido do amencer.
Por iso mesmo - e por outras razóns - 
son un desertor cristián
buscador ateo dun salvoconducto
que permita crer nalgo.
E afirmo, que non sei de onde veño
nin cara onde marcharei,
pero sei que o meu paso polo mundo
é eterno. 

Sinxeleza.

Gústame, ás veces,
nas noites de verán,
de estatismo abafante,
sentarme e ollar ao ceo.
Á noite.
Á súa escuridade.
De maior beleza
e á vez, fraxilidade que
calquera outra cousa
vista polos meus ollos.

Coma un lobo que
se sinte totalmente cómodo
debaixo da súa prezada
lúa,
sentirme baixo o feitizo
da noite
unha das miles partículas
que conforman o todo que ela,
co seu manto de
embruxo brillante,
todo cobre.

Ollar cara todo o que
a miña vista alcanza, despois.
Saír do círculo
do narcisismo,
desenglobando o eu
e abrindo todos os sentido
ao resto de pequenas cousas
que me rodean. 

Decatarme de que só
teño sentido,
cando sexa o 
que me envolve 
quen realmente o ten.

Unha sensación,
unha bocanada de aire fresco,
enchendo de verdade, de fondura, de sentido,
mediante a sinxeleza e o repouso,
os pasos, os pulmóns, a nosa existencia.