A vida lenta

Unha cuestión ocular

Moitas persoas dinme que teño cousas moi boas:

Unha cariña moi nova, 

unha sonrisa pillabana,

moitas virtudes, defectos menores, 

grandes calidades, livianos erros...

Que carallo ven?

Como poden estar tan errados?

Din tales cousas, sendo eu, en realidade 

tan nimio, tan pequeniño,

translúcido e silencioso.

Sen crer que tales cousas 

atravesan as cavidades dos seus ollos.

Onda está aquilo que din?

Que é exactamente?

Non vexo nada diso

Non o sinto nas carnes

Non aparece ante o espello.

Ante o espello só vexo

ansiedades varias

unha cara que non cambia nada

ausencias

medos, tantos e tantísimos.

Só ante o espello sinto con estrañeza

un engano do que aqueles ven

e eu non vexo.