Non hai
peor tormenta
que a que nos
mesmos creamos.
Non hai calma
que apacigüe
este chaparrón,
débil pero constante.
A goteira continua do vivir.
Non hai xa
nada que dicir,
pero moito menos
que sufrir.
Non hai perda
porque xa hai
tempo que a
presenza desapareceu.
E o pouco que
hai, a min
de pouco me serve.
Para recoller as
cinzas do chan,
para recompoñer
aquel cristal quebrado
dos marcos das fotos.
Pouco, pouco queda.
Tan pouco o que queda,
que significa baleiro.
No hay comentarios:
Publicar un comentario