Agua sen area.

Algodón branco 

sobre un tapiz de

terciopelo azul,

foi a mostra

de cómo a delicadeza 

racha e recompón

os adentros.

Sobre unha base

en idioma francés,
perfectamente articulado
e de tímido e doce, 
docísimo son,

asomouse unha mirada

polo deserto

que colleu o meu corazón,

axitouno,

deulle un sopro,

estragoume por dentro

cal terremoto de 7 graos

na escala de Richter.
Foi o aguaceiro 
que hidratou os velos
ilusioros dos soños.
Foi - e é - un recordo
lembrado marcado con tinta
na pel,
o raío que me atravesa ao 
poñerlle cor a aqueles ollos.

Fixo que as miñas constantes vitais

se dobrasen.

Ou triplicasen.

Conseguiu así, 

reanimar a un fodido morto,

co subidón de adrenalina

propio do kamikaze.

Ou do practicate de

deportes de alto risco.

Alto risco topar,

entre tormentas de area e oasis

uns ollos que me fixeron

tirarme da ponte 

e fiarme do arnés

ilusiorio que

me da o poder

deste encontro 

para non esnafrarme no chan. 

Sentín

nunha milésima de segundo

o sol do verán

e que os días eran felices.