Continuo.

Dime como che da aínda por seguir esta sombra,
por permanecer pegada aos meus pasos,
por evitar que esvare. 

Que xa fai un tempo que nos coñecemos
e sendo así, uns perfectos descoñecidos
coqueteando a coñecerse,
segues aquí. 
E non marchas.
E estou encantado diso. 
Porque es compañeira de viaxe,
porque es apoio incansable,
porque mécesme neste sono que de momento e inesgotable. 

E así, como somos,
dous descoñecidos,
facéndonos preguntas bobas pero cheas de sentido,
pasamos as noites espidos
e eu, de vez en cando,
aínda me abraio, de que sigas estando aquí comigo. 

Electricidade

Xa morreu o momento
de estar asentado nestes templos mentais
mirando a treboada que nacen deles
e quedar perpexlo desde o chan vendo os lumes celestiais. 

Non cansarei de repetirme
que este poema servirá de azoute 
para abandonar a corrente eléctrica
e ser, por min mesmo, celeste e iridiscente. 

Para iluminar coa luz deste peito
unha cidade enteira
e ser así central térmica 
para nutrirme de todo, pero non morrer con todo. 

Cerámica.

A ti, que fai anos, deixaches a alguén na UCI: 

Plasmo estas verbas a modo de texto narrativo. Non busco poetizar algo que non entendo. Non podo. Non sei se son capaz. E directamente, non quero. Porque non é xusto enbelecer algo incomprensible. 

Coido que as veces, somos o que nos mesmos dimos de nos. O que lles dicimos a xente que queremos. E nunca entenderei como puido existir alguén que nunca foi o que dixo que era. 

Que mentiu e feriu. Que me fixo anacos e despois diso, rabuñou os anacos que quedaron tras romperme como cerámica. 

Sendo eu tan feble e delicado coma a cerámica. E, que ademais, sigo sendo. Cerámica. 

O caso é que era o rei do mundo. Con esa persoa, por primeira vez puiden sentir cousas marabillosas. Entendín o teu vo raso como un estado etéreo de felicidade.  Era eu un rapaz. Tímido, non moi popular, pero sí rodeado do que daquela consideraba bos amigos. E de ti, sombra que nunca me abandonas. Para ti vai este texto. Porque non só fixeches que fose cerámica quebrada, non. Despois de rabuñarme, queimaches todo. Todo o que había ao redor. Como? Sendo eu demasiado bo, e por conseguinte, demasiado parvo. Sempre me defendín ante ese pensamento como que era moi inexperto. Vamos, o que ser di ser, novo. 

Pero, de todos modos, non foi o dano que me fixeches o que de verdade me doe, non. Porque iso pasou e as cicatrices quedaron pouco a pouco pechadas. O problema foi a enfermidade que herdei, senón de relacións sexuais precoces, de hábitos amorosamente velenosos, que, moldearon a miña forma de entender, de ver, de sentir. Fixeches dun rapaz con escasa confianza nel mesmo, a alguén que vagamente podería confiar para abrir o seu peito e ensinar o seu corazón en chamas alumeante dos primeiros homes. Porque pasei de ser o rei do meu mundo, un mundo ben artellado e practicamente perfecto, a un bufón pusilánime con cornos. Moitos cornos.

E así me paso agora a vida, sen poder extirparme esta enfermidade crónica. Pero supoño que por iso mesmo, son un guerreiro, mais invencible e mortífero que calquera outro. Con medo, sempre con medo, pero sen quedarse quieto e sen deixar de vencerse pola enfermidade que deixaches marcada a lume na pel, coma se marcan aos cabalos para saber cal foi o seu primeiro dono. 

Tremor.

Xa volveu a miña imaxe mais taciturna. 
O asasino de Laura Palmer. 
A miña versión cóncava do reflexo convexo que amoso. 
O tremor chegou sen avisar como ave nocturna. 

E dime, meu amor, se aínda así
pódese respirar neste océano das dudas pasadas
medos da psique,
pesares que lastran esta alma. 
Porque o tremor estóurame no corazón
e non vexo o momento de ser mar en calma 
para ti, para min, porque quizáis
son remuíño de ideas non calmadas
e os vendavais da miña mente traizóanme sen aparente razón. 
Mais o tremor non pasa. 

E non soporto este tremor, no que,
abandonado a ti e ao latexo do teu amor,
penso que o precipicio chega
e pode ter o título de outro autor. 

Pan.

Teño que admitir que me aterra a idea de verte rodeada de cadeiras e costas de outros brazos,
que te probasen, así como di Ángel González, coma os panadeiros
e te repetisen, e te repetisen.

Porque non es miña, e non pretendo que o sexas,
pero que me acompañes e me mezas no teu sono vívido,
que transitemos esta senda que nos inui casualmente
e que casualmente sexas a luz prendida que guía o camiñar. 

Porque son o afortunado do botín de verte medrar
e así como ti medras, eu tamén son árbore 
que tenta alcanzar o celestial.
Porque son o rei do púlpito no que este levitar me alzou. 
E quero seguir sendo o que ocupa ese lugar especial para ti,
sen que outros brazos te rodeen as cadeiras e as costas
e que, como diría Ángel González, te repetisen e te repetisen,  coma os panadeiros
despois de terte probado. 

Dez pavos.

Hoxe atopeime dez pavos na rúa. 
E aínda así, non me alegro. 
Porque estou conxelado.
Atopeime dez pavos e estou conxelado.
Esta noite avecíñase longa
mentres as pedriñas caen ao baleiro
desde o bordo do precipicio. 

Ese maldito acantilado que subín, 
tan temeroso e ilusionado,
ten fin e eu teño o valor de facer equilibrios sobre un pe,
sabendo que son carente total de ter equilibrio por min mesmo.

Atopeime dez pavos,
mentres o balbordo dos claxons 
e os motores, tintineando as luces dos carros,
inpedíanme soltar as bágoas,
que agora estarricado na cama,
conxelado,
non son quen de extirpar, por moito que devezan por saír. 

Caerei por parvo, chorarei como é necesario, ou me alegrarei por atoparme dez pavos na rúa?