Desculpádeme, se cando tento sangrar,
Sangro tinta que de min fala.
Sangro porque non son capaz de fuxir das miñas manías malas,
Porque este ego é protagonista de incontables batallas.
Batallas que falan de mar e de sangue,
De sangue e ferida,
De ferida que mata,
De matas de pelo, en zonas calvas.
De calvas que eu temo
E do temor que as veces me asolaga.
Asolagacións que inundan a miña alma
Un alma perdida que non sabe exactamente por onde carallo vaga.
E que mesmo eu vago perdido moitas veces nalgunha puta
tasca.
E nesa puta tasca bebo cervexa barata
Barata si, posto que son pobre de natureza herdadada,
Mentres que barata, demasiado barata tamén é a paciencia que
non sempre me acompaña.
Porque non me acompaña ninguén, neste camiño que vai ata a
un oscuro destino
e que non é nin de
ouro nin de prata.
Porque a morte é a únca compañeira aliada.
Porque quizáis algunha rapaza comigo estivo aliada e fixo
ferver en min unha paixón exhacerbada,
Unha paixón que me fixo voar ata terras lonxanas
Pero ben lonxanas quedaron tamén as victorias celebradas.
E durante o avance
polas autopistas que me levarán ata terras furadas
Abertas de par en par,
Agardando que chegue o momento de pousarme nelas,
Introducirme nelas
Despois de que todo o meu sangue flúa pola terra
Que devoren carne, osos e penas
verei á morte aos ollos , nese momento
direille que eu gañei, porque parei de supurar sangue
envelenado polas venas.
