de cando sinto medo

Ángel González dicía 

que hai que ser moi valente 

para vivir con medo.

Máis, pecando de soberbio, 

iso non é o que creo. 

O valente fai 

e o que ten medo fica quedo. 

Inmóbil, estatua pavorosa

que nada fai e todo agarda.
As ganas de saír correndo, fuxir

pero atreverse a facelo, diso nada. 

Un foco de enerxía a piques de estoupar, 

que non sae dirixido a ningún lugar. 

Hai que ser valente para vivir con medo. 

Tremenda ousadía.

Ante o que atormenta, valentía.

 

Hai que ter siso, non facer as cousas de calquera xeito,

mamá di que de valentes está o cemiterio cheo,

que os valentes son os que 

se queiman,

se caen

saen magoados. 

Os que perdían por facer o correcto. 

Hai que ser valente para vivir con medo...

Quizais si, Ángel González tiña razón.

Os medorentos vivimos 

-moitas veces, quizáis, 

seguro, non sempre-

parados, frustrados,

tristes, enfermos. 

Incapaces de dar eses necesarios últimos pasos. 

Medo! Un traxe de forza eterno. 

Valente covardía está de non avanzar, 

estar quieto.

Si que tiña razón, si. Hai que ser tremendamente valente para non atreverse

a mover nin que sexa un dedo. 

de cando me vin no espello

É posible ser tan

zafio, necio,

engreído. 

Volver á poesía 

só cando teño o interior

consumido. 

E ela segue aí. 

Clara, limpa.

O espello que indica 

onde está a ferida que supura. 

E que eu, outra vez, 

zafio, necio,

engreído,

non son capaz de atopar

por min mesmo.  

A vida lenta

Unha cuestión ocular

Moitas persoas dinme que teño cousas moi boas:

Unha cariña moi nova, 

unha sonrisa pillabana,

moitas virtudes, defectos menores, 

grandes calidades, livianos erros...

Que carallo ven?

Como poden estar tan errados?

Din tales cousas, sendo eu, en realidade 

tan nimio, tan pequeniño,

translúcido e silencioso.

Sen crer que tales cousas 

atravesan as cavidades dos seus ollos.

Onda está aquilo que din?

Que é exactamente?

Non vexo nada diso

Non o sinto nas carnes

Non aparece ante o espello.

Ante o espello só vexo

ansiedades varias

unha cara que non cambia nada

ausencias

medos, tantos e tantísimos.

Só ante o espello sinto con estrañeza

un engano do que aqueles ven

e eu non vexo. 

2) A Xénese de Mr. Lino

Hai noites diversas. 

Noites de troula e outras de decepción, outras de nervios antes de facer algunha cousa importante para a persona que os sofre. 

As peores son as de insomnio. 

As miñas, vamos. 

Un aluvión de pensamentos incesantes chegan ao meu torrente mental para facerme ver que:

- non fago nada ben

- non sei exactamente que fago ca miña vida (coma se en realidade alguén o soubese)

- limpar o baño mañá é algo que debería facerse si ou si

- cociñar algo elaborado estaría ben (ainda que despois acabes facendote macarrons con atún)

Pero aquela noite, a da aparición do Sr. Lino, foi completamente diferente. O Sr. Lino manifestouse dun xeito moi inesperado. 

Mr Lino 1

 O Sr. Lino partiu. 

Moito antes de que eu chegara aquí. 

De feito, para que eu chegara, el tivera que marchar. 

Unha vida por unha vida.

Grazas, Mr. Lino.

Pasaron xa
moitos, moitísimos minutos,
demasiadas caricias
e tantos outros momentos...

Pasaron xa noites de chuvia torrencial,
amenceres pacíficos,
teitos de cristal a quebrar...

Pasearon os meus dedos pola
xeografia do teu corpo nu.

Pisaron os teus beizos
todas estas inquedanzas,
todas estas manías,
estas todas miñas ganas de fuxir pola porta de atrás.

E sigo sen entender.
Sen querer comprender.
Que te retén aquí,
que che fai querer seguir collendome da man,
dicirme "eu a ti tamen te quero",
parecendo así, dous nenos, que, na beira do mar,
ollan os lumes artificias iluminando o ceo.