.

Cinco en punto.
Repicaban as campás
da praza maior
da vila.
Achegábase un automóbil
con aspecto fúnebre
e as xentes do lugar 
esperaban a chegada
do benefactor.
O esperaban chegados 
de traballar a terra que
coidaban e mimaban 
como se fose
unha filla máis 
de entre tódalas que tiñan. 

Saía él, sendo defendido
por indecentes homes
vestidos de loito
que salvagardaban 
as súas costas por catro patacóns. 
O señor cacique estaba temeroso
do seu pobo. 

Eles o esperaban, coa forza
feroz da marea brava,
co ímpeto do furacán.
Os seus sachos clamaban
vinganza pola terra que 
lles foi desherdada. 

O ruín vestido de blanco impoluto,
cheiraba a pucheiro cheo de mofo.
En pleno proceso de putrefacción.  
Él, co demo do medo latindo 
polas súas veas,
intentou entrar na casa corrupta
no seu dominio de inmoralidade 
e placer narcisista
mais veloz que unha lebre.

Suposto de partida.

Se eu puidese
tomar con ambas mans
esta dor que me inunda.
Estrangulala.
Afogala.
Transformala nas verbas
que tanto me custa dicir. 

Se puidese eu
chorar a mares
a tristura que me asolaga.
Se a convertise en poemas
gastaría o meu soldo 
en bolígrafos BIC. 

Se fose capaz de
mirarte aos ollos
e admitir que fallei.
Ter o valor para
asumir que metín
medio corpo
dentro dun monte de merda. 

Se puidese, se eu puidese
tornar o tabú. 
Convertilo na conversación anodina
que acompaña a un café e un cigaro. 
Sería o mellor encontro
indiscreto
dunha tarde dominical. 

Se existise o reloxo
que me retrasa no tempo,
voltaría a deixarme abraiar 
e ser penitente
da luz que brillaba na túa mirada. 

Épica

Dime, compañeira
se nos albores da
longa noite que vivimos
atopaches a paz
que tanto cobizabas.

Dime, compañeira,
se a pesares da derrota,
como avanzaches polo teu camiño.
Se ti pensas, coma min,
que fomos feroces inimigos
do adverso lado da ruindade.
Que fomos o exemplo da loita antifascista,
que vivimos a maxia
das noites de gloria nas que a carne
fundíase,
pasar da dualidade á unidade.

Dime, tamén,
se dentro daquela burbulla 
viamos un mundo cheo de cor.
Se recoñeces que loitamos 
cóbado con cóbado
no campo de batalla 
e tornámonos bravos loitadores
malia que o fin da guerra
deixáranos vencidos.

E, agora, compañeira,
tras a estela de lume 
que os nosos pes debuxan na traxectoria,
atopámonos, fronte a fronte,
ollo contra ollo,
e dime como a pesares da derrota
a nosa historia 
foi o poema de épica 
mais brillante da nosa existencia. 

Insurreción.

Renego do amarelo e o vermello,

dos falsos escudos. Non me representan. 

Son o habitante da miña patria

erixida a cada paso que dou.

Son camiñante polo mundo e a vida,

a xeografía global 

é o meu pasatempo favorito. 

Renego do patriotismo casposo

que inunda 

a mentalidade dos que

baixan a cabeza

ante o roubo e o maltrato,

renego desta podre fobia imperante e constante 

ante o descoñecido. 

Renego dos traxeados cuxa chaqueta cambian 

segundo a cor do billetes que lles agasallan.

Políticos e banqueiros, desahuciando o espírito do pobo.

Eses, señores da moralidade, proxenetas da mesma. 

Puteiros e narcotraficantes disto son testigos.

Renego desta sociedade

que nin fala nin se olla entre ela.

Nin aprende do seu pasado.

Algúns aínda pensan que con Franco

os tempos eran louvados.  

Renego incluso de min,

tan afundido na masa, adoctrinado,

as redes sociais, os xornais fanme ferver 
con cada inútil cambio.

Son un borrego mais desta alienada poboación.

Co don da dúbida soterrado, submerxido

nunha fosa abisal.

Estamos ante unha partida de xadrez

na que somos peóns de merda, 

que morren por uns reis que sudan de nós,

despreocupados ante a fame e a pobreza dos
seus supostos protexidos.

Renego de ti, Sam pelele,
tío dos gringos, padriño dos mortos en Vietnam,
protector do emperador capital e o seu dogma imperante. 

Tamén da súa barbarie globalizora e destructivamente impretialista,

Destrutor de culturas.
Ronald McDonald estará empalmado na súa tumba.
Sabe que nenos chineses e vietnamitas
saen dos talleres clandestinos de Amancio
para paparse a súa fast food de merda.

Pero renego tamén
de deixarme aplastar por esta
putrefacta realidade.
Renego de ser un suicida,
renego de desafiuzarme desta vida.

Agua sen area.

Algodón branco 

sobre un tapiz de

terciopelo azul,

foi a mostra

de cómo a delicadeza 

racha e recompón

os adentros.

Sobre unha base

en idioma francés,
perfectamente articulado
e de tímido e doce, 
docísimo son,

asomouse unha mirada

polo deserto

que colleu o meu corazón,

axitouno,

deulle un sopro,

estragoume por dentro

cal terremoto de 7 graos

na escala de Richter.
Foi o aguaceiro 
que hidratou os velos
ilusioros dos soños.
Foi - e é - un recordo
lembrado marcado con tinta
na pel,
o raío que me atravesa ao 
poñerlle cor a aqueles ollos.

Fixo que as miñas constantes vitais

se dobrasen.

Ou triplicasen.

Conseguiu así, 

reanimar a un fodido morto,

co subidón de adrenalina

propio do kamikaze.

Ou do practicate de

deportes de alto risco.

Alto risco topar,

entre tormentas de area e oasis

uns ollos que me fixeron

tirarme da ponte 

e fiarme do arnés

ilusiorio que

me da o poder

deste encontro 

para non esnafrarme no chan. 

Sentín

nunha milésima de segundo

o sol do verán

e que os días eran felices. 

Queroseno.

Quero volverme 
alento.
Beber do teu.
Ser o cazador
que baixo a lúa crecente
captura á besta que brama. 
Ser catalizador da febre
nocturna que
me abafa,
me corrompe,
me fai pecar,
unindo o teu corpo co meu.

Temperatura ascendente,
estoura o termómetro
durante unha simbiose líquida
e hormonal. 
Marvin Gaye insinúame 
deixarme guiar por un instinto
plenamente primario.
Di que sigamos adiante.
Acepto o trato. 
Un pacto belixerante 
para unha batalla naval
na que non hai vencedor
nin vencido. 
Así é como de branco 
tínguese a oscuridade
desta noite. 

Son o animal
que quere envolverse
espido
ca túa compaña
na túa roupa de cama.
Cambio a música
e a combinación de
Tame Impala e Arctic Monkeys
encéndeme por completo.
Casi tanto como 
a túa mirada desafiante,
converxemos contra a pasionaria,
es a chama da candea
que vibra cos meus profundos
suspiros,
son a cera que te mantén prendida. 
E así dánselle coces ao ceo,
explótase cos berros,
rise ante a cara da morte.
Mentres bailamos
esta serenata.

A máis ardente que protagonizaremos.  

Memento homine.

Atronaron trompetas coma un lóstrego 
anunciando a chegada do conquistador. 
Os látegos dos seus súbditos buscaban 
carne fresca á que someter. 
Idea fantástica subxugar 
a un pobo inferior para eles,
para chuparlles cal lapa
a riqueza vital e cultural. 
Algún que outro se embebedeu e festexou
ter asasinado a anciáns,
maltratado nenos e mulleres. 

Arremeteron -os moi cabróns- 
contra o pobo do lugar.
Os seus cabalos apestaban ao sangue das víctimas
que torturaron, que mataron
na conquista do día anterior. 

A estratexia imperialista
foi submisión ou decapitación. E violación. 
Colón abriu o camiño da debacle dos indíxenas 
no Perú, Bolivia, Paraguai... 
Hernán Cortés, esclavista, man executora
do látego que converteu aos pobos mexicanos
a exportadores do reinado español. Brava cobardía.
Na península frotábanse as mans:
"Podremos formar un imperio"
-pensaban os católicos- "el imperio español".
Hoxe día seguen vendendo ao asasino 
coa pel que Hércules vestiu 
despois de matar ao León de Nemea. 
Non decataran que os chamáns
auguraron mal para eles no futuro. 
Soberanos xeográficos do mapamundi. 
Qué honra, non? 

Ferocidade.

Vomitando sobre papel

atopei as cervexas sen gas

que Charles nunca bebeu.

Dentro dun remuiño atopo a saída.

Burbulla fresca osixenando a mente.
A amalgama cranial toma forma 
baixo a estela de verbas que de retorcida
e salvaxe natureza,
amánsanse ao ser cuspidas. 

Demiurgo son grazas a ti, 
poesía, 
ordenando os fascículos privados
e co poder da tinta azul, 
fágoos publicos ,de forma embriagadora,
como nun soño underground.
Takin' a walk on the wild side. 

E mentres, 
resoa o ruxido do león.
Da besta nocturna que oculto ao sol. 
Do paxaro azul que do meu corazón 
xa escapou. 

Ruxe coa forza da terra perdida,
da patria que aldraxa aos patriotas,
da esperanza diluída nunha copa de Jack Daniel's. 

Non vai parar,
e non o podo parar.
Non espera parar,
e non o quero parar.
Estoura a súa forza elevándome da tempestade
para danzar tímidamente
como algunha das brizas de herba de Walt. 

Vólvome monstro  que destrúe, corrompe
e extorsiona desde o abdome as verbas. 
Son animal da sabana procurando unha nova presa. 
Converto a puta noite longa de pedra tormentosa
de Celso Emilio 
en explosións de quilates de ouro. 
Desmonto e desboroto á Lydia 
coa que Bukowski tanto fodeu
e tan pouco puido querer. 

Combustión completa.

Cinzas, que todos somos,

materia gris que mancha,

que se impacta no chan ao lanzar as cabichas pola ventá.

Mentres o sol quenta nunha atípica 

tarde soleada de outono. 

Reménxese, ao espectar os edificios pola ventá, nun intre,

as vísceras, parte da cinza, que todos somos,

vendo que o minuteiro corre,

que a agulla do reloxo non para,

que as células están en constante loita para sortear o cancro. 

Vendo como os acontecementos toman forma, pasan 
como tamén pasan os días do verán, 

do verán ao outono, de marzo a decembro
de 12 en punto a 18:10. 

Asimilo qué cousas me achegaron 

a desembarcar neste mesmo intre. 

E paseniño estou, paso a paso

máis chegado a volverme pó grisáceo,

cinzas, que todos somos,

esperando desesperado ao momento

de meterme na cámara de gas,

reducindo as miñas fodidas vísceras 

ao máis insignificante, 

e convertirme así

en cinzas, que todos somos.