Como pode algo tan
ficticio
duro
doce
coma o pasado
devastar tanto o espirito tal que unha bomba de protons?
Como poden darme unha puñada nos intestinos tan forte,
causarme unha fractura de mandíbula,
pegarme unha viaxe tan pracida
ver unhas fotos de cando era cativo?
Porque o pasado - ainda que din que pasado esta -
sempre agarda por ti ao cruzar a rua,
ao saltar dun pensamento a outro
- de mercar o pan,
o de centeno,
aquel que lle gustaba a aquel compadre,
de que sera del,
de que lembro aquelas noites de festa,
de que de festa fixen cousas que non debia,
que boto de menos a aquel compadre
que que carallo sera del, deberia chamalo -
porque o parque eran os amigos que cria eternos
e dous dias despois me esquecia deles..
Porque, pasado, sempre cruzas por diante miña ao pasar a esquina?
Sempre camiñas cargando sobre as tuas costas ca nostalxia.
E porque ti, nostalxia, queres facer que queira revivir os intres que non volverei nunca ter?
Cambiaría algo? Perderían a sua maxia?
Marchas sempre despois de golpearme cando che fago estas preguntas.
Porque, detras da tua brutalidade
emerxe un espellismo de felicidade?
