A vida lenta

Unha cuestión ocular

Moitas persoas dinme que teño cousas moi boas:

Unha cariña moi nova, 

unha sonrisa pillabana,

moitas virtudes, defectos menores, 

grandes calidades, livianos erros...

Que carallo ven?

Como poden estar tan errados?

Din tales cousas, sendo eu, en realidade 

tan nimio, tan pequeniño,

translúcido e silencioso.

Sen crer que tales cousas 

atravesan as cavidades dos seus ollos.

Onda está aquilo que din?

Que é exactamente?

Non vexo nada diso

Non o sinto nas carnes

Non aparece ante o espello.

Ante o espello só vexo

ansiedades varias

unha cara que non cambia nada

ausencias

medos, tantos e tantísimos.

Só ante o espello sinto con estrañeza

un engano do que aqueles ven

e eu non vexo. 

2) A Xénese de Mr. Lino

Hai noites diversas. 

Noites de troula e outras de decepción, outras de nervios antes de facer algunha cousa importante para a persona que os sofre. 

As peores son as de insomnio. 

As miñas, vamos. 

Un aluvión de pensamentos incesantes chegan ao meu torrente mental para facerme ver que:

- non fago nada ben

- non sei exactamente que fago ca miña vida (coma se en realidade alguén o soubese)

- limpar o baño mañá é algo que debería facerse si ou si

- cociñar algo elaborado estaría ben (ainda que despois acabes facendote macarrons con atún)

Pero aquela noite, a da aparición do Sr. Lino, foi completamente diferente. O Sr. Lino manifestouse dun xeito moi inesperado. 

Mr Lino 1

 O Sr. Lino partiu. 

Moito antes de que eu chegara aquí. 

De feito, para que eu chegara, el tivera que marchar. 

Unha vida por unha vida.

Grazas, Mr. Lino.