lunes, 25 de abril de 2016

#2

Perdido,
neste camiño.
Múltiples bifurcacións
diante de min.
Non emocionan,
tampouco asustan.
Ningunha alternativa visible
parece solución.

Perdido,
pero ledo por
atoparme perdido
atopando o camiño.

Na nada, respirándoa
en nada,
vivindo e
sendo a nada.


Querer desfrutar
do feito de desfrutar
de atopar en troques
de buscar,
Sen desesperada espera,
sen necesidade,
abandonando o medo...
Ese merdento, conxelador,
pero motor de supervivencia.

E as pegadas
que veñen
detrás miña, desta vez
pouco din sobre min.
Non preciso sabelo, desta vez.
Non quero, non.
Non me interesa, desta vez,
non hai necesidade
de entender cómo
estou ante o que me rodea,

Deixando, por unha ocasión,
por unha puta vez,
que sexa o camiño
o que me escolla
en lugar de
elixir un camiño
que de pouco serve.

jueves, 14 de abril de 2016

Día 1

Non hai 
peor tormenta
que a que nos 
mesmos creamos.

Non hai calma 
que apacigüe
este chaparrón,
débil pero constante.
A goteira continua do vivir. 

Non hai xa 
nada que dicir,
pero moito menos
que sufrir.

Non hai perda
porque xa hai
tempo que a 
presenza desapareceu.

E o pouco que 
hai, a min
de pouco me serve.
Para recoller as
cinzas do chan,
para recompoñer
aquel cristal quebrado 
dos marcos das fotos.

Pouco, pouco queda.
Tan pouco o que queda,
que significa baleiro. 

domingo, 10 de abril de 2016

Espírito de avance.

So queda...
Rexurdir, rexurdir
como a Ave Fénix
das súas
cinzas. 
Levantarse
despois da caída,
do desastre,
da falta imperdonable.

Coller os folgos,
refacerse,
recrearse,
retorcerse con esta
carraxe de cartílago
coberto de marfil aplomado,
deste desánimo
desta desaparición,
deste adeus,
despido e 
falta improcedente.

Buscar sorrisos 
onde no soen aparecer,
loitar contra esta
repulsa á
soidade.

Recompoñer eses
pequenos anacos do meu ser 
anterior,
que non casan,
con quen tentaba 
ser,
ondeando unha bandeira
na loita polo eu.
E, atopar, de novo
o eu, o meu 
eu.
Incorrompíbel,
a partires deste
mismo instante. 

Son eu o que decide,
dende agora,
quén cura as miñas feridas,
orixinadas polo devir das
impestuosas circunstancias
desta vida,
se eu
ou o tempo.

martes, 5 de abril de 2016

Sonata de inverno

Cóntame todo o que as dúbidas 
fanche sopesar... 
que aterran,
petrifícante, 
non te deixan 
actuar.

Cóntame todo o que queiras
estou 
disposto a escoitar,
dende 
a mentira á máis
das estúpidas ideas.

Dime, se gustas, 
cando tes
pensado volver, 
cando cres
que precisas marchar. 

A melodía da túa voz
é o único 
que me queda. 
O último retazo do que
nun momento 
existira. 

Só permíteme escoitarte,
bailando os teus éxitos,
rumiando os teus fracasos... Pero 
non tornarei molesto 
ou odioso
se non podo, 
Se ti non queres. 



lunes, 4 de abril de 2016

Paseo.

Miles de formas desconocidas a mi alrededor daban cobijo a mi sombra, oculta tras una inmensa capa de lodo, pesada, de la que me era imposible escapar, pesada, que me hundía, pesada, perseguidora, percal, chungo percal. Los cigarrillos no sabían igual que antes, el whisky sabía aguado y el tequila ya no me rascaba tanto la garganta. Y yo, mientras, paseaba por la calle, sin encontrar nada, ningún indicio de vida existente, que me salvase de esta peligrosa noche. Paseé durante horas bajo la lluvia, purificando (o intentándolo, al menos) estos instintos para que no me llevasen a un lugar peor del que me encuentro ahora mismo y saciando una sed que no se apaga...

Un viejo estaba bajo un soportal, un viejo loco, un "sintecho" más cuerdo que la mayoría de los habitantes de esta ciudad... Habló de fechas apocalípticas, de abducciones extraterrestres, de la vida que llevó... "Las historias definen la vida de un hombre" gritó en un momento de insana cordura. Y mientras me alejaba, éste individuo de larga barba blanca y escaso pelo en la cabeza cantaba una bonita melodía. Cantaba bien, aunque su aspecto demostrase lo contrario. Cuanto más  y más lejos me encontraba de esa cancioncita más me hundía, incomprensiblemente, en la miseria. Y tan sólo porque tenía de forma repetitiva en mente una frase que alguien muy importante me dijo... Que el tiempo era lo único que nos quedaba.