Correndo por camiño equivocado.

Definindo os espazos baleiros: os teus, o meu.
Baleiro o meu cuarto cando marchas,
baleiro o vaso cando non está medio cheo.
Baleira a rúa, tan chea de xente.
Atoparse só, tan rodeado. 

Baleiro son cando a decepción me entorpece
tamén baleiras as bágoas que
non me baleiran pero si me enchen. 
Baleiro o verso que tan pouco me place. 

Baleiros os templos sagrados do drama,
baleiro o estado.
Baleiro o paquete de tabaco, cheo de cancro. 
Baleiro de todo, enchido o peito de nada. 
Baleirado cando repouso a vista 
nalgunha perdida mirada. 
Baleira torpe amizade. Baleira, inocua cobardía.
Medo baleiro do baleiro que me asolaga. 

Baleiro despois de foder,
baleiro antes de comer.
Cheo da angustia do non saber. 
Da fraxilidade do ser,
da insoportable levidade do ser,
da anorexia de porqué ser como se é
e non ser outra cousa mellor que ser, ostia, ser. 
Sendo así sen ser doutra forma,
mais baleiro por ser, que sendo,
sen estar cheo de plenamente ser. 
Que peligrosamente leves
son as barrenas do ser. 
Tendo que ser alguén nesta vida,
para esta sociedade
e polo de agora sei
que de baleiro me teño que encher.