Tremor.

Xa volveu a miña imaxe mais taciturna. 
O asasino de Laura Palmer. 
A miña versión cóncava do reflexo convexo que amoso. 
O tremor chegou sen avisar como ave nocturna. 

E dime, meu amor, se aínda así
pódese respirar neste océano das dudas pasadas
medos da psique,
pesares que lastran esta alma. 
Porque o tremor estóurame no corazón
e non vexo o momento de ser mar en calma 
para ti, para min, porque quizáis
son remuíño de ideas non calmadas
e os vendavais da miña mente traizóanme sen aparente razón. 
Mais o tremor non pasa. 

E non soporto este tremor, no que,
abandonado a ti e ao latexo do teu amor,
penso que o precipicio chega
e pode ter o título de outro autor.