Cerámica.

A ti, que fai anos, deixaches a alguén na UCI: 

Plasmo estas verbas a modo de texto narrativo. Non busco poetizar algo que non entendo. Non podo. Non sei se son capaz. E directamente, non quero. Porque non é xusto enbelecer algo incomprensible. 

Coido que as veces, somos o que nos mesmos dimos de nos. O que lles dicimos a xente que queremos. E nunca entenderei como puido existir alguén que nunca foi o que dixo que era. 

Que mentiu e feriu. Que me fixo anacos e despois diso, rabuñou os anacos que quedaron tras romperme como cerámica. 

Sendo eu tan feble e delicado coma a cerámica. E, que ademais, sigo sendo. Cerámica. 

O caso é que era o rei do mundo. Con esa persoa, por primeira vez puiden sentir cousas marabillosas. Entendín o teu vo raso como un estado etéreo de felicidade.  Era eu un rapaz. Tímido, non moi popular, pero sí rodeado do que daquela consideraba bos amigos. E de ti, sombra que nunca me abandonas. Para ti vai este texto. Porque non só fixeches que fose cerámica quebrada, non. Despois de rabuñarme, queimaches todo. Todo o que había ao redor. Como? Sendo eu demasiado bo, e por conseguinte, demasiado parvo. Sempre me defendín ante ese pensamento como que era moi inexperto. Vamos, o que ser di ser, novo. 

Pero, de todos modos, non foi o dano que me fixeches o que de verdade me doe, non. Porque iso pasou e as cicatrices quedaron pouco a pouco pechadas. O problema foi a enfermidade que herdei, senón de relacións sexuais precoces, de hábitos amorosamente velenosos, que, moldearon a miña forma de entender, de ver, de sentir. Fixeches dun rapaz con escasa confianza nel mesmo, a alguén que vagamente podería confiar para abrir o seu peito e ensinar o seu corazón en chamas alumeante dos primeiros homes. Porque pasei de ser o rei do meu mundo, un mundo ben artellado e practicamente perfecto, a un bufón pusilánime con cornos. Moitos cornos.

E así me paso agora a vida, sen poder extirparme esta enfermidade crónica. Pero supoño que por iso mesmo, son un guerreiro, mais invencible e mortífero que calquera outro. Con medo, sempre con medo, pero sen quedarse quieto e sen deixar de vencerse pola enfermidade que deixaches marcada a lume na pel, coma se marcan aos cabalos para saber cal foi o seu primeiro dono.