Adeus, quente e morniño.

Onte vin morrer un paxariño.
O seu plumaxe perdeu brillo
formando parte da agónica paisaxe urbana. 

Xa non cantarás máis, pobre paxariño,
e eu gardarei un oquiño
para lembrar como un espazo baleiro ocupou o teu sitio. 

Dígoche adeus, como meu pai llo dixo ao meu avó,

e como este llo dixo ao seu,

e o seu díxollo tamén ao seu,

e este ao seu tamén,

e como así aconteceu século tras século. 

Agonizando as despedidas ata o mínimo común segundo. 

E supoño que, nisto de dicir adeus,
todos nos curtimos, e a min tocoume facelo
vendo como marchaches daquí, pequeno paxariño.