de cando me vin no espello

É posible ser tan

zafio, necio,

engreído. 

Volver á poesía 

só cando teño o interior

consumido. 

E ela segue aí. 

Clara, limpa.

O espello que indica 

onde está a ferida que supura. 

E que eu, outra vez, 

zafio, necio,

engreído,

non son capaz de atopar

por min mesmo.