Ela.

Ela non comparte fotos nosas por Instagram,
nin fai apoloxía de terrorismo amoroso por outra rede social.

Non se amosa fachendosa das cousas que facemos antes os demais. 

E non importa. 

Pois ela elixiu non formar parte da tormenta,
para ser orballo de tarde de outono, no que despois sae o sol.
Ela elixiu non ser a fría noite,
para ser o dourado brillo da maña. 

Ela, que preferiu ser a imaxe da tenrura
fronte a atrocidade dun mundo violento. 
Ela aceptou, sen ningun pacto condescendente,
ser a soportable levidade do ser nunha vida tan pesada. 

Ela, tan íntima e a vez tan distante,
tan excelsa e tan nimia, 
tan ousada e tan tímida,
nobre, 
pobre de maldade, chea de malicia xoguetona,
tan sua, consigo mesma, comigo tamen. 

Ela, aceptou moitas cousas sen ser consciente,
e eu conscientemente, aceptei todo o que ela me ofrecia 
sen ningun tipo de clausula vinculante. 

Ela, consigo mesma, comigo tamen 
E ela tamen aberta, magnificente, libre,
libre de ela, libre de min.