Dicíallo constantemente sen que o soubese.
Cando os nosos ollos se atopaban
e as pupilas se me dilataban.
Cando cheiraba o seu negro cabelo
e o seu embigo lle bicaba.
Quérote, dicíalle.
Sen que se percatase.
Sen imaxinar que non me decataba
de que se percataba perfectamente.
E respondíame tamén a min cas súas pupilas dilatadas,
cos seus beizos percorrendo a xeografía de gran océano e
illas varadas
das miñas costas.
Co seu tacto quente mecéndome no sono da pel suave.
E, era así como me dicía,
quérote a ti tamén.
No hay comentarios:
Publicar un comentario