Voar en rumbo arriba.

Despois das densas néboas
que tinguiron o ceo 
de pálido grisáceo,
o furacán, 
cheo de forza e alevosía,
mudou
arrefriou
condensou
ou, directamente enmudeceu
por un tempo.

Ascenso en nubes delicadas. 
O vento xirou de barlovento a sotavento.
As treboadas fuxiron
coa futilidade dos falsos xuramentos. 
O vento acaricioume os beizos
e puiden sentir o vaivén
da brisa e os seus movementos. 

E así, coma nun ascenso
raudo, veloz, meteórico
levado pola inercia 
da falta de campo gravitatorio
-coma peonza xirando
desorbitadamente nunha 
vía láctea ignota- 
cheguei onda unha serea.
Cuspiume varios versos
e deixeime rabuñar polo
seu embigo. 

De babor a estribor
sen sequera -ostias- saber
cómo cheguei ate alí.
Mais encarando a proa 
deste novo convite
ante o mar da 
paz cobizosa
da ferida que se está borrando
do desexo carnal que ascende
toda esta masa formal
e sendo -na unión de dúas
psiques
estructuras moleculares definidas-
a fodida aurora boreal 
que se debuxa nas pupilas
nas galaxias
nas gorxas 
e nas epifanías. 

Dalgunha das noites de profundo e constante insomnio.

Para cando 
prender as candeas?
Para cando a luz
da maxia desapareza.
Para cando as
bágoas na poesía?
Para cando a esperanza
se vexa un tanto diluída. 
Para cando esquecerse
da artrite?
Para sanarse nun piano
e que os sentidos se dinamiten.

Vestirse cun manto
de elucubrante desespero
e correr, 
como se foses máis veloz
que a trepidancia da luz,
fuxir,
como fuxe a esperanza 
un martes de madrugada,
escapar,
entre os recovecos que a música
garda e tece para a tromba
da cascada, manantial 
de auga salgada que agarda
para correr, fuxir, escapar. 
Escapar da música, da esperanza, da maxia
e así reatoparse con elas,
abrazalas, 
pegalas a ti, buscalas.
Esperanza sen esperas,
maxia sen efecto e 
música con silencio.  

Presente esquivo.

Nunca me arrepiei con 
algunha caricia túa,
nin me vin reflexado 
na túa mirada.
Tampouco disfrutei
do arrecendo 
da túa pel,
nin sequera 
probei a mel
que vaga polo teu pescozo.

Mais, en realidade, sí que o fixen. 

Xa o fixen sen facelo.
Estouno disfrutando, mais non o disfruto.
Agardo soñarte sen apenas pestanexar.

O recordo 
da túa presenza
dos teus pasos
do teu cheiro
vai un paso diante de min.
E cando semella que estou
a piques de atrapalo
esfúmase.
Adiántase unha vez máis.
Téño comigo a túa carne
e tampouco a teño. 
Nin bufei na noite colérica contigo,
nin rosmei mansamente polas túas inocentes burlas,
nin me emocionei cando me ofreciches o teu abrigo...

Mais en realidade, sí que o fixen. 

E o momento presente,
é unha vaga ilusión
do que xa case -pero non, nunca- puiden roubarche.
Ese momento, adiántase. 
Escorrégase, fíltrase entre as miñas mans.
Estando sen estar.
Faltando sen faltar.
Ocultándose sen ocultarse. 
Gáñandote.
Perdéndote.
Sendo así como son as cousas, 
nunca te biquei,
nunca te abracei,
nunca vivín 
escuridade de éxtase marcando pegadas
en carne viva. 

Mais, en realidade, sí que o fixen. 

Agonía.

Espero que me poidan explicar
-unha das moitas-
tolemias irracionais humanas:
terror terrible e tremebundo 
a caer dun precipicio 
se xa se foi anteriormente
como tantas outras veces 
un kamikaze sen escrúpulos.
Que a ansia, traidora corrupta,
volve a facer as paces contigo 
e acompáñate nunha travesía 
de pan para hoxe e quen sabe
se fame para despois.

Que semella moi doado ascender
e fantasear observando 
pálida e fermosa bóveda celeste
chegar aos acantilados 
sen saber que divisarás ao horizonte
mais sabendo tamén que a vertixe
embriagará a túa psique.
Que a fina, finísima liña 
que separa loucura de cordura
é invisible...
Ou mais ben ven licuada nun furacán
onde a antítese evapórase.
A temeridade toma un valor
inconscientemente heróico.

Estático inmóvil,
bloqueo,
estatua do seculo XVI
durante 10 minutos,
2 horas,
45 segundos
mais eternos que unha misa dominical.

E sabes que podes dar a volta e liscar,
pero non é o teu estilo desertar,
tes mais curiosidade por saber
ata onde podes chegar.
E sabes que dar a volta e liscar,
fuxir, cobarde rapaz,
é sinonimo de valentía incapaz.

Delirio

Son bomba cronometrada
que non sabe cando estoupará,
dentro das miñas costelas,
carga explosiva 
capaz de arrasar con medio planeta.

Volátil, ansioso,
a saber a canta distancia 
se atopará a temida mecha.

Esquiva serpe,
repta, repta ao seu gusto,
esquivou sombras,
recorre terreo
calculando traxectoria.

Lobo de estepa,
desgustado da súa raza,
antagonista solitario,
deudor da súa herdanza.

Os meus ollos brillan
con luces incandescentes,
metralla de neón 
e candeas perfumadas.
Auséntanse co problema
e o silencio das palabras.

E está cabeza
estuda, medita, comprende, resolver, dubida...
coma un motor escangallado de desguace.
Sen descanso.

Quen sabe
se a temida mecha
atópanse dentro
das miñas pertenzas.

Ficción (?)

Perdín a conta
de todo o veleno
que os meus poros
supuraron
temendo que chegase 
unha funesta inundación.

Asumín a miña caída 
nun pozo profundo
mais en verdade
fun o construtor do meu féretro.

E por parvo, iluso,
inocente tal vez,
volvinme esquelete de diamante,
ermitaño na sombra, dubidando
se as luces claras, salvadoras
eran reais
ou un simple espellismo mortuorio.

En canto a ti, Doutor Jekyll é o teu traxe
mostras a túa verdade
regalándoa, bandexa de prata,
vexo o teu embuste, o teu disfrace oculto
tras cortina grandilocuencia narcisista
e, cos teus dentes afiados coma navallas
agochas tras de ti
as túas putas verdadeiras intencións. 

Cando os días non teñen números.

Atasco. Parón. Estancamento. 

Suor candente. 

Tarde neboenta.

Difícil vivir en paz

cun mesmo.

Difícil vivir dentro desta pel.

Pel de fantoche,

pel de escama. 

O templo é tamén prisión. 

Moeda de dobre cara,

rei dos pestilentes,

mártir dos benévolos.

Desexos de estoupar,

que as cinzas escapen cara outro lugar,

a outro paraíso terreal,

onde sexa comprensible camiñar

a contracorrente da marea.