Epimeteo non era culpable.

Final.

Que implica beneficio

para os

que virán.

Ciclo sen fin

que nos sitúa

de novo

no principio.

Cambio material

que vai

do terreal ao celestial

transportando

a materia radiante do

Universo ao asfalto.

E viceversa.  

Somos pequenas

caixas de Pandora,

gardando o secreto

universal

ancestral

motor da sístole.
Agardando a 
ser descuberto. 

Porqué non, por tanto,

ser tamén os deuses

os gardiáns 

do tesouro mais 

prezado? 

Pero Pandora, porén,

gárdao todo

dende o pasado ata

o que ven.

Unha boneca matrioshka

que garda, entre outros

moléculas,

buratos negros,

unllas podres,

átomos,

o Amazonas,

plumas de paxaros,

a Torre de Babel,

constelacións,

o OVNI

visto en 1896,

seres humanos.

Non deixo de pensar

que eu mesmo son Pandora

non deixo de pensar

que Pandora, é todo. 

Pero todo,

ás veces

cóbrese coa capa

infinita da nada.