Desafaltándote

Camiñaba pola carreteira,
dura e alquitranosa,
non sabía que 
a miraba.
Non sabía que algo
a facía brillar.
O seu cabelo, curto,
deixaba entrever 
pequenos pelos
que bailaban 
ao compás da brisa
que a acompañaba.  

Lembro como a súa 
ollada topou coa miña.
O comezo da lazada
das cordas candentes. 
Entre atronadores claxons
e ouveos de lobos
achegámonos.

O día caeu polo
empuxe temeroso 
e paulatino 
da noite. 
Brillaba aínda mais. 
O teu riso era contaxioso,
a túa mirada, espíame. 
Chegando a descubrir 
a verdade mais oculta
das miñas entrañas. 

Os alucinóxenos
guiaron os nosos pasos
de noite. 
Luces pirotécnicas
fluorescentes
radioactivas e
fugaces
eran o estimulante
para a maxia
ambiental. 
Máxico o momento,
pechados, 
enclaustrados 
na bóveda plástica. 
Aguaceiro tormentoso
envolvíanos. 
Illados da capa
real. 

Volveu un astro radiante 
a alonxarnos do rapto 
do que Morfeo foi causante.

E, sen mais,
despois dunha taza
quente de café,
vin como camiñaba,
por aquela carreteira
unha vez máis. 
Sen que se percatase,
sen que soubese
que a súa beleza brillante 
quedase pendurada 
na miña memoria.