Memoria de vinte días previos á vendimia.

Unha combinación
de verdes
impresionista
encheume a vista
e nutriume por dentro.
O meu Iris identificaba
os tonos iluminados
polas luces diúrnas
xunto cos verdes
máis escuros 
que se estaban a 
esconder da luminosidade. 

Escoitaba o fluxo
do líquido fundamental
escorregando 
sobre rochas
que xa fai tempo que 
levaban sedimentando.
Vidas milimétricas
establecían un
ecosistema, un
mundo,
ao redor do muíño
vello que os meus ollos
contemplaban.

Un verde cheo de matices,
do que eu era espectador,
sentado,ouvindo como
a brisa ruxía entre as follas
dos árbores. As miñas 
mans 
cheiraban a terra,
cheiraban a suor,
cheiraban a esas uvas
que estaban a madurar 
e pedían de maneira desesperada
ser desprovistas do seu manto
verdoso e abundante 
para bailar ao son
que o sol
lles marcaba.