de cando crin que me convertiría en verme

Vou escalando polos distintos estados

desta inherente cadea. 

Onte reptei a ras de chan,

mañá formarei nubes de chuvia ácida.
Hoxe son un sucedáneo de carbono
e dúbidas sen capacidade de resolución.

Quizáis eu proceda da descomposición dalgún astro:
fillo do meteorito Willamette, Oregón, 1902,

humanizado tal vez só temporalmente. 

Gardo Casiopea no meu peto esquerdo,
Orión anuda os meus vaqueiros,
mentres, a terra, é un dos froitos 
que brotan dun castiñeiro. 
Albergo constelacións no peito e
as estrelas fugaces bombean sangue
dun corazón radiante.
Amando psicodelia astral do
Shine on your crazy diamond - Pink Floyd 
tomando un baño sensorial
de dietilamida de ácido lisérxico.
Reflexións foron ben sustentadas
polos susurros piadosos dos cogumelos.

Universos paralelos establécense entre 
a fugacidade das constelacións estelares

e a putrefacción da carne.

Ambos sepáranse, fúndense... 

Sublímanse nun todo.

Inesgotable. Inabarcable.
Expansión e contración equitativas e constantes. 
Irradiación máxima,
autopista da enerxía universal.   

Mentres, eu, ti, o de acolá,

herbas do verán,
a cervexa sen rematar, 
follas do outono,

cans abandonados perseguindo gatos de rúa
que perseguen ratos de sumidoiro, 
drogadictos e banqueiros,

a auga turbulenta das cascadas mais espléndidas,

mazás podres e limóns nacendo nos limoeiros...

formamos parte do mesmo cosmos,
somos o cosmos,

somos unha das inmensas e interminables ramificacións 

que conforman o cosmos.

Renovándose.
Reanimándose.
Evitando a autodestrución.

Quen me asegura unha vida eterna? 

Ninguén.

Eses mesmos que aseguran,
que afirman,
que mataron e matan por aquelo,
que ten que existir un 
ser elevado e supremo. 
Desculpen amigos, pero esta idea 
de adoctrinamento 
fronte a un benévolo suicida,
a min non me seduce.
De crer nalgo, crerei
en min mesmo.

E falto de devoción
e fe
farei o que, como e con quen quero, 
mexarei por riba dun manuscrito lonxevo,
foderei se torna dictador o desexo,
morrerei e escaparei anos luz
pola porta ao universo, o ceo.

Atopareime noutra vida, - se é que a hai de novo -, 
despois de tantas outras
sendo rei, ancián e escravo 
con aqueles
- sen a mesma materia, raza, forma, 
xénero, aspecto... - 
que foron fogosos amores, 
tamén os que foron enemizade frustrosa
tamén os que foron decepción, amargura,
sufrimento. 

Teño asegurado que lle pasará a esta carne,
pero non á enerxía candente que leva dentro. 
Desexando expandirse, tornar raio luminiscente,
como a bomba que porta un suicida
coma o estoupido do amencer.
Por iso mesmo - e por outras razóns - 
son un desertor cristián
buscador ateo dun salvoconducto
que permita crer nalgo.
E afirmo, que non sei de onde veño
nin cara onde marcharei,
pero sei que o meu paso polo mundo
é eterno.