Pintei constelacións no ceo
que me falaron da luz que brilaba
entre as túas pestanas.
Qué paz de tinte de salubridade
estase recolectando entre as sabas.
E por unha vez, a tranquilidade
no cuarto e na mente está instalada.
A calma fronte a necesidade do innecesario
e a simplicitude inexistente dos pasados traumas.
Hai un mar en calma no peito
e bicos marcados na alma.
No horizonte pérdese o traxecto da vista
e así, o devenir das cousas, importa xa ben nada.
E tanto ten o paso do tempo
se aínda podo seguir as túas pisadas.
Pintándoo todo de negro,
para así atopar a luz entre as túas brasas,
mais sen esquecer a forza motriz
que me une as túas cadeiras, muller
-aínda que non o creas- de nobreza dourada.
No hay comentarios:
Publicar un comentario