martes, 28 de marzo de 2017

Apodrecendo no mesmo.

Aos que tememos á parca,
aos que fuximos do esquezo,
aos que buscamos alento entre o escuro.
Non temamos.
Somos fillos da luz e do momento.
Somos eternos no tempo e na memoria.

Non ficarán no baúl dos recordos
os lugares da victoria e da derrota,
do éxito e a decepción,
do sexo e as bágoas,
do furor e a ferida.

E todo seguirá
e nada tamén seguirá
como seguen os ladridos
dos distintos cans,
as mensaxes á deshora
que non das mesmas persoas pero 
si chegarán,
o tac do reloxo que nunca deixará de soar,
as borracheiras desta noite de tequila
e a noite que virá quen sabe se de namoramento ebrio
ou completamente esnaquizado.
Será todo, nada será. Tamén.
Todo muda, nada fica igual. 
E neste rebumbio no que vivimos porque 
nacemos tendo un fin,
nada é o mesmo e todo sempre será igual. 

No hay comentarios:

Publicar un comentario