E a roda xira.

Oxalá poder vestirme sempre

cun traxe de ignorancia.
Ignorante rei emperador. 

Resultarme sinxelo vivir

ao marxe da hipocresía

deste sol que impera.
Das folerpiñas que tecen
o contacto entre os coitados humanos. 

Non ver as máscaras que

certos malnacidos levan postas. 

Mais non podo,

non evito non querer levarme sorpresas. 

Vivo polo traballo,

traballo pouco para o que vivo. 

E traballo,

e non vivo

e temo

mais non gozo. 

Ou as veces si.

Pero tamén non. 

E entro e saio das dúbidas

coma se estivese dentro dunha

porta xiratoria. 

Porqué si?

Porque non.

Porqué quizáis si agora

e non mais tarde

e establézome entre e doutrina do ben e do mal

sen saber qué está ben malamente

e qué está mal bondadosamente. 

E primeiro reina a tempestade,

epilogada pola calma,

nun fluxo inconstante 
de camiños sen saída
e prados demasiado chans

e a vida

váiseme entre buses perdidos

para ir ao traballo

e traballo con calma

e café con cigarros nalgunha sucia cafetería.