Autopsia do pasado.

Recapitulando os intres da nostalxia. 
Wish you were here a todo volume,
furando os tímpanos, así sen pensar.
Sen pensar mais. 
Recapitulando o pasado lastrando ao futuro,
co presente mermado, tintado de azul escuro. 
Recapitulo o Let it Be en Sheffield.
Bicos en lingua estranxeira. 
A primeira probatura desa droga agridoce. 
Recapitulo o 31 de decembro, ano 2011.
Porlle cara á vegoña, á humillación
á dor a gatas dentro do salón. 
Saber que se pode ser moi fillodeputa.
Recapitulo Let it loose facendo ruxir á besta,
coiro de pita e nó por dentro do corpo.  
Recapitulo noites de desenfreno con regusto 
a vodka, tequila e demais
bailando cos compadres nalgún sucio local. 
Recapitulo a primeira marcha fúnebre que seguín,
recapitulo canutos e Extremoduro,
recapitulo o disparo mais certero da anguria
que recibín cando a decepción me invadiu. 

Recollo os anacos desta alma vagabunda
para saber de onde carallo veño e non vagar moribundo.
Mais nada acontece, o tempo mengua este espírito. 
A planitude das banais e inertes cousas
agardando polo fráxil devir das mesmas. 
Nada pasa. Só o tempo. Que arrasa e traspasa
as barreiras desta insana cordura. 
As estelas do pasado son espellismos. 
Algunhas amargas, hai algunhas picantes,
gardo bo recordo das doces. 
Os amores que acabaron na morgue,
o florecemento dos lirios no corazón
e as noites de desvelo fodendo. 

E así será a vida. Iso din. 
De que pasa e non mais. Iso din.
Din.

Que vai de perder, perdendo despois de perder. 
Volvendo a perder. E eventualamente gañar. 
Pero xa non queda claro se se gaña perdendo
ou se se perde gañando. 
Perderase, gañarase. Todo pasará. 
Os sucesos están humanizados: nacen, medran, morren. 
O amor, porén, reprodúcese e nos reproduce. 
Reproducíndonos, outras veces non.
Tanto ten todo, nada importa.
Importa ben todo, nada da o mesmo.