.

Cinco en punto.
Repicaban as campás
da praza maior
da vila.
Achegábase un automóbil
con aspecto fúnebre
e as xentes do lugar 
esperaban a chegada
do benefactor.
O esperaban chegados 
de traballar a terra que
coidaban e mimaban 
como se fose
unha filla máis 
de entre tódalas que tiñan. 

Saía él, sendo defendido
por indecentes homes
vestidos de loito
que salvagardaban 
as súas costas por catro patacóns. 
O señor cacique estaba temeroso
do seu pobo. 

Eles o esperaban, coa forza
feroz da marea brava,
co ímpeto do furacán.
Os seus sachos clamaban
vinganza pola terra que 
lles foi desherdada. 

O ruín vestido de blanco impoluto,
cheiraba a pucheiro cheo de mofo.
En pleno proceso de putrefacción.  
Él, co demo do medo latindo 
polas súas veas,
intentou entrar na casa corrupta
no seu dominio de inmoralidade 
e placer narcisista
mais veloz que unha lebre.