De terra a terra.

Que mágoa neste momento
ser, pero non estar.
Non estar como as árbores que se contonean co aire,
non estar como o regato fluindo ata o mar,
non estar como a terra recibindo o abrigo da chuvia,
non estar. 
Non perderse como ave nocturna,
non disolverse como barro,
non ferir como saínte de rocha calcárea,
non estoupar como o solpor da mañá.

Mais si estou aquí inmóvil,
agardando a que chegue o total manto estrelecido da noite, perenne, 
cavando o meu furado nun campo de papoulas,
desgranando qué comerei hoxe e que almorzarei mañá,
fuxindo da soidade,
tapando os ollos,
deixando de sentir latidos,
queimando a pantasma dos bicos que xa quedaron no recordo,
esquecendo o olvido,
lembrando o temido,
medrando e medrando, envellecendo e finando.
O remate é un finado ficado. 
E así por fin 
ficando nesta terra 
que da ao mar e 
do mar ascende ao aire, batindo co vento,
chorando ca chuvia,
comendo coma os vermes dos esqueletes. 
Deixando que nas avenidas, medren 
margaridas,
lirios e mais ortigas.