Nostalxia.

Teño as venas irrigadas de nostalxia.
Ficticia. Que non sei de onde emerxe.
Pero si sei por que emerxe.

Emerxe a nostalxia do cafe deixado a metade,
das chamadas non feitas
dos querote nunca ditos.
Os que se quedaron perdidos na memoria.
Emerxe tamen de ver que a luz das candeas se extingue.

A idea dun corazón que se consume,
que xa non bombea.
Iso encheme de nostalxia.