O individuo solitario.

A música melancólica siempre fai compaña ao individuo solitario
nas noites mais nostálxicas.
Nas que pode botar man da alquimia da tinta, cigarro e puñada autoinflinxida,
para parar - ou canto menos intentalo - a maquinaria que nunca cesa.

Porque a tortura do seu cranio 
é peor que os tumultos da xente solitarios.

E o contador das bágoas interrómpese na terceira, para que a nostalxia solitaria
ca melancolía solitaria
na noite solitaria
da vida solitaria 
sexa un boom 
que abate desde o seu corazón ata o seu sistema nervioso,
deixando ao individuo solitario
coma un can moribundo e maltratado.