Teño medo
de que o fume do tabaco me leve.
Mais son débil.
Medo de que un día
sen querer saber os comos e porqués,
te vexa marchar
nunha viaxe sen retorno.
Non quero ser tan débil.
Que te vexa marchar, nunha viaxe sen retorno
mentres a túa sombra ocúltase entre o fume do meu tabaco.
A debilidade pode que me mate.
Teño medo de que te vexa marchar na túa viaxe sen retorno
mentres o fume do meu tabaco, que borra a túa sombra, me mate lentamente.
Mentres no meu recordo o único que perdure sexa ese fume
que lentamente estame levando, borrando a túa sombra.
Que deixes de ser luz e convertireste sombra,
que non volvas.
Mentres no meu peito,
o cancro, sexa o único recordo marcado a lume candente
dos días nos que as noites foron curtas porque durmimos
e os días soleados porque os vivimos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario