Si, pero.

Mal nigromante,
vulgar ofrecedor de versos,
adiviño pouco locuaz,
con tres dardos
fallando sen atinar nunca
na diana. 

Non penso en dar estes versos
a quen non os merece. Nunca.
E pobre daquel que faga algo para non merecelos.
Se chega un fallo, as cordas serán cortadas.
Desvalido o contacto.
Esperade a peor da miña merda para vos. 
Non haberá mais poesía. 
E doerá que non a haxa.
Perderase. 
Como xa se deu por perdida
noutras tantas ocasións. 

Xa as pantasmas fuxiron,
mais elas queren de cando en vez
volverme visitar. 
Por se as botaba de menos.
Por se as esquecera. 
Pero é así.
E por moito que 
atalle para enganar á temida
burla que tanto aterra,
esta, ocasionalmente,
quere presentarse diante miña.
E os arrepíos con suor fría
instálanse de novo 
e retumban nas tempas.