Agonía.

Espero que me poidan explicar
-unha das moitas-
tolemias irracionais humanas:
terror terrible e tremebundo 
a caer dun precipicio 
se xa se foi anteriormente
como tantas outras veces 
un kamikaze sen escrúpulos.
Que a ansia, traidora corrupta,
volve a facer as paces contigo 
e acompáñate nunha travesía 
de pan para hoxe e quen sabe
se fame para despois.

Que semella moi doado ascender
e fantasear observando 
pálida e fermosa bóveda celeste
chegar aos acantilados 
sen saber que divisarás ao horizonte
mais sabendo tamén que a vertixe
embriagará a túa psique.
Que a fina, finísima liña 
que separa loucura de cordura
é invisible...
Ou mais ben ven licuada nun furacán
onde a antítese evapórase.
A temeridade toma un valor
inconscientemente heróico.

Estático inmóvil,
bloqueo,
estatua do seculo XVI
durante 10 minutos,
2 horas,
45 segundos
mais eternos que unha misa dominical.

E sabes que podes dar a volta e liscar,
pero non é o teu estilo desertar,
tes mais curiosidade por saber
ata onde podes chegar.
E sabes que dar a volta e liscar,
fuxir, cobarde rapaz,
é sinonimo de valentía incapaz.