Nebulosa ilusionadora

E ti, dama feiticeira
vas e ves
rabumbias a miña cabeza,
altérasme, elévasme 
mais aló da atmosfera
insuflando osíxeno activo
para cambiar do meu cerebro
a súa materia. 

Quédome prendido
cando a min te achegas,
dándolle forma e tinta
ás miñas noctámbulas penas. 

Pero tamén
quedo desilusionado
triste
confuso cando, 
non se cristaliza,
non lle das sentido ao papel
que deixas medio debuxado. 

Enches os meus pensamentos
de fondura, 
de sentido,
e renovas a enerxía que sube e baixa.
Por ti, por revolverme e remexerme,
dama feiticeira,
musa que todo o compensa.