Xa morreu o momento
de estar asentado nestes templos mentais
mirando a treboada que nacen deles
e quedar perpexlo desde o chan vendo os lumes celestiais.
Non cansarei de repetirme
que este poema servirá de azoute
para abandonar a corrente eléctrica
e ser, por min mesmo, celeste e iridiscente.
Para iluminar coa luz deste peito
unha cidade enteira
e ser así central térmica
para nutrirme de todo, pero non morrer con todo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario